Tuesday, December 9, 2008

Όταν ξέσπασε η βία

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου – και πού βρέθηκε τόση οργή; Πότε μαζεύτηκε τόση κοινωνική ένταση; Πού βρέθηκε τόσο ίζημα βίας;

Οι αντιεξουσιαστές, οι «τα σπάμε σε κάθε ευκαιρία», οι κουκουλοφόροι, οι «γνωστοί άγνωστοι» είναι λίγοι και σχετικά γνωστοί. Το ίδιο και η εμβέλειά τους, η επιχειρησιακή τους δυνατότητα, για να το πούμε με αστυνομική ορολογία. Ξέρουμε περίπου τι μπορούν να κάνουν. Και ασφαλώς δεν μπορούν, δεν μπορούσαν μέχρι χτες, να κάψουν την Αθήνα, να κάνουν αποκαϊδια το μισό εμπορικό κέντρο, να αφήσουν στάχτη και μπούρμπερη τους κεντρικούς δρόμους σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, να εξαρθρώσουν πλήρως τη χώρα. Τι συνέβη και έγιναν από περιθώριο και ομάδες κρούσης ένας μικρός στρατός ικανός να διεξάγει όχι αντάρτικο πόλεων, αλλά κανονικές τακτικές επιχειρήσεις, να αντιμετωπίζει κατά μέτωπο τις διμοιρίες με το σύνδρομο της ενοχής και να κατατροπώνει, νικώντας κατά κράτος, τις δυνάμεις του κράτους; Τι συνέβη;

Συνέβη ότι με μια σφαίρα στα Εξάρχεια, οι «κουκουλοφόροι», οι «σπάστα όλα» απέκτησαν κοινωνική βάση σε μια γενιά. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Δεν μας αρέσει. Αλλά αυτό δεν αλλάζει πολλά πράγματα. Είναι απλές οι αναλύσεις του τύπου «αυτοί δεν έχουν ουδεμία σχέση με το μαθητικό κίνημα, το οποίον χαρακτηρίζεται δια τα αγνά ιδεώδη της μαθητιώσας νεολαίας μας». Αλλά δεν έχουν βάση. Η σπασμένη βιτρίνα μιλάει σε ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα της νεολαίας από όσο θέλουμε να πιστεύουμε και μιλάει σε ένα μεγάλο τμήμα της νεολαίας που είναι ταυτοχρόνως και η πελατεία του μαγαζιού που σήμερα είναι (από τους ίδιους κάποτε τους πελάτες του) σπασμένο, καμμένο, κατεστραμμένο.

Ποιοι είναι οι νέοι της οργής, ας μην το ψάχνουμε, είναι αργά για να καταφέρουμε να ανακαλύψουμε την ταυτότητά τους, τώρα, πίσω από τους καπνούς και μέσα στα δακρυγόνα. Αλλά ποιοι είναι οι γονείς τους που σήμερα τσιμπιούνται μήπως και καταλάβουν; Οι γονείς των 15άρικων της οργής πόσο θα είναι σήμερα; Σαρανταπεντάρηδες, πενηντάρηδες στην πλειοψηφία τους. Η πρώτη μεταχουντική γενιά, η επόμενη από τη γενιά του Πολυτεχνείου. Δεν είναι μια γενιά σαν τις άλλες. Είναι η πρώτη γενιά της πλήρους ευημερίας. Αυτή που δεν έζησε πόλεμο, δεν έζησε αστυνομικό κράτος, δεν έζησε δικτατορία. Έζησε άνεση, ευμάρεια, κατανάλωση. Μεγάλωσε στα πούπουλα και υποθήκευσε το μέλλον των επόμενων χρεώνοντάς τους για να μην σταματήσει ούτε στιγμή, μέχρι τα τελευταία της, να περνάει καλά. Τα παιδιά της τα είχε κι αυτά στα ώπα-ώπα. Μοδάτα, χλιδάτα, στα ιδιωτικά, στα ταξίδια, στις ανέσεις, στα ιδιαίτερα, στις σπουδές, στα μεταπτυχιακά.

Και μετά; Μετά έρημος. Μπροστά τους. Χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον, χωρίς αναγνώριση, χωρίς συλλογικά όνειρα, χωρίς ατομικές προοπτικές, βέβαιοι μόνο πως θα πληρώνουν για τα δικά τους και για των προηγούμενων, που τόσο τους αγαπούσαν και τόσο τους φρόντιζαν. Η πολιτική έχει απορριφθεί. Η προσωπική διαδρομή είναι αμφίβολη. Η γνώση περιφρονείται και εξευτελίζεται από την σύγκριση με τα τηλεοπτικά ή τα γηπεδικά ινδάλματα, με τις μυθικές αμοιβές. Και το χρήμα γίνεται όλο και λιγότερο. Έτσι μαζεύεται η οργή. Και το τελευταίο που περιμένει είναι να βλέπει κουστουμαρισμένους υπουργούς να δηλώνουν πόσο, μα πόσο συμμερίζονται την οργή και τα όνειρα και τις σκέψεις των νέων…

5 comments:

Short_Victory said...

Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να το εκφράσει κανείς καλύτερα.
Μακάρι όλη αυτη η συσσωρευμένη οργή να μετατραπεί σε δημιουργία…

Anonymous said...

Αγαπητέ Φοίβο,
ας μιλήσουμε περί ευθύνης... (μια και κανείς εκ των πολιτικών δεν το κάνει...) χρησιμοποιώντας ένα σχήμα ερωτήσεων πολλαπλών επιλογών (μια και εμεις δεν έχουμε πολλές...)
Ποιός ευθύνεται για την δολοφονία του Αλέξη;
(α) Ο Υπουργός και η Βουλή που νομοθέτησε για να δημιουργηθούν οι ειδικοί φρουροί για να αναπληρώσουν την αστυνομία στις αρμοδιότητες φύλαξης;
(β) Οι συνδικαλιστές στην Αστυνομία που πίεσαν για να εξισωθούν οι ειδικοί φρουροί με τους αστυνομικούς, έστω και αν δεν είχαν εκπαιδευτεί σαν αστυνομικοί αλλά σαν άνδρες ειδικών δυνάμεων;
(γ) Οι ανώτεροι του δράστη που ενώ ξέρανε ότι αυτός είναι λίγο Ράμπο, τον κρατούσανε σε περιπολίες στα Εξάρχεια;
(δ) Οι συνάδελφοι του που δεν τον μαζεύανε λιγάκι, αν και ήταν γνωστές οι απόψεις του περί δυναμικής αντιμετώπισης των διαφόρων "μπαχαλάκιδων";
(ε) Ο Ίδιος ο δράστης που δεν είχε βρει μέσο για να τον μεταθέσουν στην φρουρά του Καρβέλα, αντί να περιπολεί τα Εξάρχεια;

Εγώ θα πάψω να αισθάνομαι πλέον υπεύθυνος για το μπάχαλο αυτής της χώρας... και θα γελάω όταν ακούω τους αρχηγούς να δηλώνουν ότι θα χυθεί άπλετο ΦΩΣ...
Και κάτι άλλο... Τα Χριστούγεννα θα πάω για σκι στην Ελβετία, γιατί είναι φτηνότερα από την Ελλάδα...
Άντε και Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος...
Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης...

Φαε Εφραιμ Οσα Μπορεις said...

'Οταν ξέσπασε η βία χάρηκε ο Τσιπρας και ο Αλαβάνος/ Για να κοπ΄΄ασει η βία πρέπει το Κράτος να πετάξει στη φυλακή τους κομπιναδόρους, η αντιπολίτευση να κάνει υπομονή και να μην φωνάζει για εκλογές απο την επομένη της Ηττας της, οι μαθητές να ανοιξουν κανα βιβλίο. οι φοιτητες να καταλάβουν πως οι σχολές είναι για μάθηση και όχι για τσαμπουκά, η κάθε Μανα του κάθε Αλέξη να δώσει λίγη σημασία στα παιδειά και όχι στα σήριαλ και το ντεκαπάζ και ο κάθε ένας απο μας να αποκτήσει υπερηφάνια και να προσπαθήσει να βελτιωθεί ωστε ως χώρα να πάμε μπροστά και όχι να μας παρασύρει η μιζέρια του κάθε Μάκη, Οικονομέα, Κύρτσου και Βερύκιου που απλά ηδονίζονται να ανακαλύπρουν σκάνδαλα αλλά δεν έχουν τα κότσια να πουν στον κόσμο "Ηρεμίστε συνάνθροποι" γιατί αυτό δεν ανεβάζει τα νούμερα τηλεθέασης... όταν ο δημοσιογράφος βλέπει τη χώρα του να καίγετε και γελάνε τα μουστάκια του επειδή έδειξε πρώτος το μνημείο να καίγετε τότε η χώρα δεν έχει μέλλον. Και δυστυχώς ο νεκρός μαθητής δεν έπεσε ηρωικά. Απο βλακεία έπεσε και από ανικανότητα του ελληνιόύ θεσμού της οικογένειας, της ελληνικής παιδείας και των ελληνικών θεσμών.

Καλύτερα να τα φάει ΟΛΑ ο Εφραίμ παρά να τα καίνε οι ΑΛΗΤΕΣ που παράγει η Ελλάδα.

Kostas said...

Κε Καρζή αισθάνομαι την ανάγκη να σας συμπληρώσω. Οι αιτίες του θυμού που περιγράψατε (ανεργία, κακή οικονομική κατάστηαση κλπ) είναι απόλυτα σωστές και είναι ικανές να οδηγήσουν τον κόσμο σε διαδηλώσεις, απεργίες ακόμα και σε συγκρούσεις με τις αρχές. Τις ημέρες αυτές όμως αντικρίζουμε και κάτι που, σε αυτήν την έκταση τουλάχιστον, είναι πρωτοφανές: την τυφλή καταστροφή και κυριώς τη λεηλασία περιουσιών.

Θεωρώ ότι υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα ηθικής (αλήθεια γιατί μου φαίνεται πλέον τόσο εξωτική η λέξη αυτή;). Το φαινόμενο αυτό είναι μία ακόμα αποτύπωση της πλήρους πτώσης των αξιών που έχει οδηγήσει σε παντελή και κυρίως παγιωμένη διάρρηξη της σχέσης πολίτη-κράτους. Και όποιος διαφωνεί με αυτό ας μου αναφέρει έναν πραγματικά "καθαρό" κοινωνικό θεσμό που να τυγχάνει συνολικής εκτίμησης και αποδοχής.

Οι καλά οργανωμένες σύγχρονες κοινωνίες στηρίζονται σε ένα συμβόλαιο εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και κράτους. Σε αυτές, το να κλέβεις το κράτος, είτε είσαι υπουργός είτε απλός πολίτης, εκτός από παράνομο θεωρείται και ανήθικο (και όχι "μαγκιά"). Η κοινωνική απομόνωση και η τιμωρία θεωρούνται αυτονόητες.

Στην Ελλάδα του σήμερα το κράτος είναι δυνάστης, άρπαγας και κλέφτης. Η έλλειψη δικαιοσύνης αφήνει αυτούς που καταχρώνται την εξουσία και και εκείνους που καταληστεύουν το δημόσιο χρήμα ατιμώρητους. Α αναξιοκρατία, το "μέσο" και το φακελάκι είναι καθημερινότητα. Στις διεθνείς κατατάξεις σχετικά με τη διαφθορά, η χώρα μας προσπαθεί να ανταγωνιστεί της δημοκρατίες της Αφρικής...

Αναρωτιέμαι ποιός θα κληθεί να κατακρίνει και να δικάσει τον κουκουλοφόρο ληστή; Ο δικαστής που κάνει τα στραβά μάτια όταν ξεπουλιέται η δημόσια περιουσία; Ο υπουργός που τα τσεπώνει; Ο έμπορος που φοροδιαφεύγει; Ο δεσπότης μέσα από την Cayenne του; Ο κάτοικος της Ηλείας που υποδύθηκε τον πυρόπληκτο για να αρπάξει από το κράτος τα 1000 ευρώ της κρατικής ενίσχυσης;

Δυστυχώς δεν μπορώ να διακρίνω από που θα μπορούσε να ξεκινήσει η αντιστροφή αυτής την κατάστασης. Με ποιόν τρόπο θα μπορέσουμε να δούμε ξανά τον πολιτικό ως παράδειγμα προσφοράς και ακεραιότητας, τον δικαστή ως προστάτη της δικαιοσύνης, τον αστυνομικό ως εγγυητή της δημόσιας ασφάλειας.

Πρέπει να ψυχραιμήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε σε βάθος πού έχουμε φτάσει ως κοινωνία. Οι κοινωνίες λειτουργούν όταν υπάρχουν αξίες που λειτουργούν. Δεν γίνεται αλλιώς...

Fivos Karzis said...

Σκέφτηκα να απαντήσω χωριστά στον καθένα. Επειδή θα ήταν μακροσκελές, σας παρακαλώ να διαβάσετε την αυριανή ανάρτηση που είναι γραμμένη ως απάντηση στα σχόλιά σας, κυρίως σε εκείνα του Ανώνυμου και του Κώστα.