Ο Σφυγμός της Μέρας μεταφέρθηκε

Οι περισσότεροι από εσάς το ξέρετε, αλλά όχι όλοι.

Ο Σφυγμός της Μέρας μεταφέρθηκε στο www.freecity.gr

Από εκεί μπορείτε να τον επισκέπτεστε ή και απευθείας

Μια παράκληση στους αναγνώστες αυτού του μπλογκ, που θα παραμείνει ανενεργό, αλλά δεν θα καταργηθεί έως ότου είμαστε βέβαιοι ότι θα επιζήσει η προσπάθεια του freeCity (αλλιώς πάλι πίσω...): αν μπορείτε στείλτε ένα mail, ή ένα twit, ή ενημερώστε με κάποιον άλλο τρόπο όσους ξέρετε ότι παρακολουθούσαν -ή θα ήθελαν να παρακολουθούν- το "Σφυγμό" ή ένα γενικό ενηνμερωτικό σάιτ για την ύπαρξη του freeCity.

Νέο σχόλιο στο www.freecity.gr

Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο www.freecity.gr για το πώς οι προεκλογικές επαγγελίες του ΠΑΣΟΚ πηγαίνουν πέρα από τις απαιτήσεις του εκλογικού σώματος για τη διαχείριση της κρίσης.

Τίτλος: Η απαίτηση της διαχείρισης και η υπόσχεση της προοπτικής

Η μοναξιά του Καραμανλή, σχόλιο στο freecity.gr

Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή για τη δυναμική αμφισβήτησης του Καραμανλή από τη βάση που τον στήριξε στο www.freecity.gr

Τίτλος: "Μόνος με το παρελθόν και το μέλλον του. Ο Καραμανλής το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου".

Σχόλιο για τις λίστες των κομμάτων στο www.freecity.gr

Ένα σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο www.freecity.gr για τις λίστες των κομμάτων.

Τίτλος: "Η κοινωνία αρνείται να είναι υποψήφια"

Σχόλιο για την υψοψηφιότητα Κοραντή στο www.freecity.gr

Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο "Σφυγμό της Μέρας" για την αδιανόητη υποψηφιότητα του Ιωάννη Κοραντή, πρώην διοικητή της ΕΥΠ, με το ΛΑΟΣ στο www.freecity.gr

Τίτλος: "Από αρχικατάσκοπος, τώρα ψηφοσυλλέκτης;"

"Κι όμως: λιγότερο κράτος". Σχόλιο στο www.freecity.gr

Ανάρτηση νέου σχολίου από το Φοίβο Καρζή στο www.freecity.gr για την υποχώρηση της Ελλάδας στη διεθνή λίστα ανταγωνιστικότητας και τις εκλογές.

Τίτλος: "Κι όμως: λιγότερο κράτος"

Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο freecity.gr για "τα ψηφοδέλτια της γκλαμουριάς"

Η αγωνία των κομμάτων για να βρουν "επώνυμους" υποψήφιους. Η αποκρουστική πασαρέλλα των διασημοτήτων της τηλεόρασης για τα ψηφοδέλτια. Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο Σφυγμό της Μέρας, στο www.freecity.gr

Τίτλος: "τα ψηφοδέλτια της γκλαμουριάς και η πολιτική ως καλλιστεία".

"Καραμανλής, η μάχη της επιβίωσης" στο www.freecity.gr

Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο freecity.gr για τον Καραμανλή να δίνει πρώτη φορά εκλογική μάχη χωρίς τη σιγουριά της νίκης.

Τίτλος: Καραμανλής, η μάχη της επιβίωσης

"Συνασπισμός, ο παράδοξος ρυθμιστής" στο freecity.gr

Νέο σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο "Σφυγμό της Μέρας", στο www.freecity.gr.

Τίτλος:

"Συνασπισμός, ο παράδοξος ρυθμιστής"

Νέο σχόλιο στο freecity.gr για την προκήρυξη των εκλογών

Νέο σχόλιο αναρτήθηκε στο www.freecity.gr για την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών.

Τίτλος: οι εκλογές της συναίσθησης

Νέο σχόλιο στο freecity.gr για το Μουσείο της Ακρόπολης

Νέο σχόλιο για τη λογοκρισία στο βίντεο του Κώστα Γαβρά στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης στο www.freecity.gr

Τίτλος:

"Οι Καρυάτιδες και το ψαλίδι του λογοκριτή: η Ελλάδα σήμερα στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης"

Σχόλιο για την προεδρολογία στο freecity.gr

Νέο σχόλιο για την προεδρολογία και τις θέσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, μετά τη συνέντευξη Τσάτσου

στο Σφυγμό της Μέρας, στο www.freecity.gr.

Το σχόλιο ΕΔΩ, με τίτλο "Προεδρική εκλογή: συνταγματική ακροβασία και θεσμική υποκρίσια".

Σχόλιο για το Συνασπισμό στο www.freecity.gr

Νέα ανάρτηση σχολίου για το Συνασπισμό

"Πώς έχασε την ευκαιρία του ο Συνασπισμός"

στο WWW.FREECITY.GR

Από σήμερα σε νέα ιστοσελίδα

Μέσα στην ημέρα θα αρχίσει να λειτουργεί η σελίδα www.freecity.gr

Εκεί θα βρίσκεται και ο Σφυγμός της Μέρας, που διαβάζατε εδώ και στο fivoskarzis.capitalblogs.gr

Εκτός από το μπλογκ θα υπάρχει και ειδησεογραφία, ίσως όχι πλήρης σε πρώτη φάση, αλλά με θέματα που νομίζω ότι έχουν ενδιαφέρον και δεν βρίσκουν πάντοτε ανταπόκριση στα πόρταλ και τις εφημερίδες (για την τηλεόραση δεν το συζητώ βέβαια...)

Αν μάλιστα το ανοίξετε και σας αρέσει, και δεν σας κάνει κόπο, βάλτε το www.freecity.gr στα αγαπημένα σας και στείλτε και ένα λινκ σε φίλους που ξέρετε ότι έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα.

www.freecity.gr

Τι να κάνουμε;



Το λέγαμε καμμιά φορά σαν αστείο, για να θυμόμαστε τα φοιτητικά, όταν το σχετικό βιβλιαράκι του Λένιν ήταν σχεδόν όσο υποχρεωτικό και τα μαθήματα του έτους. Στη μέση ηλικία με δυσκολία αντέχεται.



Σε ποιόν είναι η πρώτη μας υποχρέωση; Απέναντι στις προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες που τα χρόνια έχουν χτίσει χωριστά και διαφορετικά για τον καθέναν από εμάς; Απέναντι στους συναδέλφους, που έχουμε κοινές ή αποκλίνουσες διαδρομές και μας συνδέει η συγκυρία; Απέναντι σε ποιόν;



Οι ατομικές υποχρεώσεις είναι αυτονόητες. Αλλά σε αυτή τη μεγάλη κρίση, στις ατελείωτες συζητήσεις που προκάλεσε, έχει εντελώς ξεχαστεί ο λόγος της ύπαρξής μας. Και αυτός είναι οι ακροατές. Οι αναγνώστες. Οι υποδοχείς και κριτές (όχι "καταναλωτές") του δημοσιογραφικού προϊόντος. Λίγο πριν γράψω αυτό το ποστ (βράδυ Δευτέρας και όχι πρωί όπως είχα υποσχεθεί και μου το χτύπησαν οι σχολιαστές) παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Άλτερ για το κλείσιμο του Σίτυ και του Ελεύθερου Τύπου. Αφορούσε την τύχη των δημοσιογράφων και των άλλων εργαζομένων στα δύο μέσα. Έθιξε την κρίση του τύπου και τις νέες τεχνολογίες. Αλλά δεν συζητήθηκε γιατί δεν διαβαζόταν αρκετά ο ΕΤ και ο ΕΤΚ, γιατί ο Σίτυ είχε μια μέτρια απήχηση στις ακροαματικότητες. Κι αν ορισμένοι πιστεύουμε ότι αυτές οι μετρήσεις δεν είναι ενδεικτικές, η παθολογία που υποθέτουμε είναι κεντρικό ζήτημα στον τρόπο λειτουργίας των ηλεκτρονικών μέσων στη χώρα.

Αν γράψω πάρα πολλά, όσα πολλά θα ήθελα για την κρίση του Σίτυ και του ΕΤ, κανείς δεν θα μπορεί να διαβάσει την ανάρτηση. Στα new media τα πολλά λόγια είναι φτώχεια - όταν τα λίγα λόγια δεν οφείλονται στη φτώχεια...

Για το λόγο αυτό σκέπτομαι να γίνει κάτι και να γίνει τις αμέσως επόμενες μέρες - δεν ορίζω ημερομηνία γιατί ορισμένοι σχολιαστές περιμένουν με το τουφέκι να αθετήσουμε μια υπόσχεση για να το εντοπίσουν. Σκέπτομαι να δημιουργηθεί ένα σάιτ στο οποίο θα μπορούν εργαζόμενοι του Σίτυ, και ενδεχομένως του ΕΤ, να δημοσιεύουν τις ειδήσεις που έχουν ή τα σχόλιά τους έως ότου βρουν επαγγελματική απασχόληση σε κάποιο παραδοσιακό μέσο.

Μεγάλες κρίσεις έχουν και πολλή φόρτιση. Αλλά η στιγμή που πραγματικά αισθάνθηκα ψυχική πίεση ήταν όταν μια συνάδελφος είχε πρώτη την είδηση για τη σύλληψη Χριστοφοράκου και δεν είχε πού να την δημοσιοποιήσει. Δούλευε μόνο στο Σίτυ και τον ΕΤ.

Μερικές διευκρινίσεις

1. Σάιτ και όχι μπλογκ, για να μην έχει τόσο έντονο το προσωπικό χρώμα. Όσο θα λειτουργήσει, όμως, εκεί θα είναι και το περιεχόμενο αυτού του μπλογκ.

2. Ανοιχτό σε συναδέλφους, αλλά με τη δική μου δημοσιογραφική ευθύνη. Έχω συχνά γράψει υπέρ της ανάληψης της συντακτικής ευθύνης στα μπλογκ, και υπέρ της ανωνυμίας μόνον όταν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.

3. Αφιλοκερδές, κυρίως κατ'ανάγκην. Μακάρι στο μέλλον να αυτοσυντηρείται, αλλά για την ώρα το βλέπω πολύ μακρινό. Διαφημίσεις γιοκ, άλλωστε δεν θα σκοτώνονταν και για να έρθουν από την αρχή. Αν ερχόντουσαν νωρίς-νωρίς, κάτι θα σήμαινε για τον τρόπο εξασφάλισής τους, που δεν θα σας άρεσε. Όταν βλέπω διαφήμιση σε νεαρά σάιτ, ιδιαίτερα κρατική διαφήμιση, το μυαλό μου πάει στο κακό...

4. Θα υπάρχει για τους αναγνώστες του. Θα κριθεί από τη χρήση του. Χωρίς αντίστοιχη απήχηση απλώς θα κλείσει και θα επιστρέψουμε στη μπλογκόσφαιρα, που είναι επαρκέστατη και δεν θα είχα σκεφθεί να την εγκαταλείψουμε (προσωρινά) εάν δεν ήταν η κακή ώρα.

5. Και ΦΥΣΙΚΑ οποιαδήποτε προσφορά, όταν ξεκινήσει, για τη βελτίωσή του σε μορφή ή περιεχόμενο θα είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτη. Στην αρχή θα είναι ίσως ατελές, ελλιπές και πιθανόν άσχημο, αλλά η μόνη υπόσχεση που μπορεί να δώσει θα είναι αυτή της εντιμότητας.

6. Η διεύθυνση που έχει κρατηθεί είναι www.freecity.gr Θα σας ενημερώσω για την πανηγυρική έναρξη.

και τέλος

7. Οι συνάδελφοι αυτή τη στιγμή δεν έχουν ιδέα για την εκκίνηση αυτή. Δεν ξέρω αν θα θελήσουν να μετάσχουν. Είναι στην διακριτική τους ευχέρεια, όσων μπορούμε να συνεργαστούμε. Θεώρησα ότι οι πρώτοι που πρέπει να το ξέρουν, πριν ακόμη κι από τους πιθανούς μελλοντικούς συντελεστές, είναι οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνεται. Οι αναγνώστες, οι χρήστες, ίσως ξανά σε λίγο καιρό και οι ακροατές.

Για λίγο ακόμα

Αγαπητοί φίλοι,

δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω για όσα γράψατε. Καταλαβαίνω ότι έχετε την απαίτηση να διαβάσετε και τη δική μου γνώμη για ό,τι έχει συμβεί.

Τη Δευτέρα το πρωί, όταν θα έχει συμπληρωθεί μία εβδομάδα από το λουκέτο στο Σίτυ, θα αναρτήσω ένα σχετικό ποστ. Εν τω μεταξύ δεν μπορώ παρά να υποσχεθώ πως όταν (και εάν) βρεθεί ξανά συχνότητα, θα έχετε την ίδια ενημέρωση που τιμάτε με το χρόνο σας και με τα λόγια σας. Και, πάντως, καλύτερα να μην την έχετε, παρά να είναι υποθηκευμένη και να σας εξαπατά εξαργυρώνοντας το παρελθόν της. Αυτό δεν θα γίνει.

Τη Δευτέρα...

Μουσείο Σύγχρονης Ελλάδας

Δευτέρα 22 Ιουνίου – και διαπιστώνω έκρηξη εθνικής υπερηφανείας για τα εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Ορθώς. Πρόκειται για εξαιρετικό έργο, δεν έχουμε δα και πολλά για να υπερηφανευόμαστε. Η αγαλλίαση δεν απαγορεύει την περίσκεψη. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να φανταστούμε ότι κάποιος μελλοντικός πρωθυπουργός στην ίδια αυτή πόλη της Αθήνας θα ήθελε μετά από (όχι πολλά, πες) εκατό χρόνια να εγκαινιάσει ένα μουσείο για να μας θυμήσει και να μας τιμήσει. Πώς θα ήταν το δικό μας ελληνομουσείον;

Στην πρώτη αίθουσα, θα είχαμε τα ευρήματα από την προϊστορική εποχή. Θα λεγόταν «αίθουσα Κοσκωτά». Από εκεί ξεκίνησε ο πολιτισμός. Θα υπήρχαν νόμοι σε πέτρινες πλάκες, εγχάρακτες επιταγές, μαρμαροκομιστές και διάφορα άλλα εγχώρια, αλλά και μερικά με δανεισμό από το μουσείο του Σάλεμ.

Αμέσως μετά, λουσμένη σε φως από λαμπτήρες Ζήμενς, η ομώνυμη αίθουσα. Κεντρικό έκθεμα, εν είδει σύγχρονης Καρυάτιδος, θα ήταν για την ώρα ο Θόδωρος Τσουκάτος – αλλά μόνον για την ώρα, καθότι οι θεατές θα μπορούν ακόμη τότε να θαυμάσουν, μετά από 100 χρόνια, κάτω από το γυάλινο δάπεδο τις ανασκαφές να συνεχίζονται από μια στρατιά εισαγγελέων χωμένων μέχρι το λαιμό στη λάσπη.

Στην αίθουσα με τα βυζαντινά, θα κυριαρχεί φυσικά η μορφή του Εφραίμ. Το εκμαγείο θα περιβάλλεται από λιμνάζοντα ύδατα, πάνω στα οποία (ω, του θαύματος!) θα μπορεί εύκολα να περπατήσει ο επισκέπτης σαν να ήταν οικόπεδο… Πρόκειται για μοναδικό τεχνολογικό άλμα, που δυστυχώς το μυστικό του χάθηκε στο υπόγειο του Μαξίμου και δεν ξαναβρέθηκε ποτέ. Τη μορφή του Εφραίμ, και του βοηθού του Αρσένιου, που αναγνωρίζεται από το πουγκί που κρατάει, θα περιστοιχίζουν αγάλματα ανακατασκευασμένα με μεγάλη δυσκολία από τους αρχαιοδίφες. Έχουν ανασυσταθεί από χιλιάδες μικρά θραύσματα κατακερματισμένων υπουργών, εικάζεται ότι πρόκειται για ομοιώματα των κκ. Ρουσσόπουλου, Δούκα, Μπασιάκου, Κοντού και άλλων, αλλά είναι μόνον εικασία γιατί τα πρόσωπα είναι αλλοιωμένα και τα ονόματα στα ψηφοδέλτια της εποχής δεν αναφέρονται.

Θα υπάρχουν και άλλες μικρές αίθουσες με ελάσσονα εκθέματα. Θα υπάρχει, για παράδειγμα, η αίθουσα της θαλασσοκράτειρας Ελλάδας, με βασικά εκθέματα δύο κούρους, τον κούρο Μανούση και τον κούρο Παυλίδη, καθώς και ένα σπανιότατο WC από το μυθικό σκάφος Δημητρούλα, που έχουν γραφτεί διδακτορικά και διδακτορικά για το πώς πήρε το ωραίο όνομά του. Θα υπάρχει, φυσικά, και η αίθουσα των μικρών σατύρων, ή αλλιώς αίθουσα Ζαχόπουλου, με πλήθος γκάτζετ της εποχής, όπως δίσκους ηλεκτρονικής εγραφής, φορητά dvd player, αλλά και πλαστικές σακούλες, που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοι των απογόνων μας για τη μεταφορά δεσμίδων χαρτονομισμάτων.

Το μελλοντικό μουσείο των δικών μας ημερών θα γράφει στη μετόπη της πύλης του «ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα». Θα είναι φυσικά ένα γυάλινο αρχιτεκτόνημα, που μεταφερμένο αυτούσιο από τις ανασκαφές στην περιοχή της Λεωφόρου Κηφισίας. Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο. Αρκεί δίπλα να χτιστεί και ένα δεκαπλάσιο σε μέγεθος εμπορικό κέντρο τύπου mall, για να μπορούν οι επιγιγνόμενοι να κάνουν άνετα τα ψώνια τους. Γιατί μπορεί να μην τους έχουμε αφήσει πολλά πράγματα, όμως –όπως θα έλεγε και ο σημερινός γαμβρός Άδωνις- θα τους έχουμε αφήσει αιώνια παρακαταθήκη το γονίδιο.

Η Ακρόπολη και η χώρα που την περιβάλλει

Παρασκευή 19 Ιουνίου – και τις επόμενες ημέρες η Ελλάδα θα γιορτάζει την έναρξη της λειτουργίας του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Σωστά. Δεν έχει άλλωστε και πολλές, ούτε συχνές αφορμές για πανηγυρισμούς μετά από τις μέρες του 2004. Η πορεία προς εκείνο τον Αύγουστο των Ολυμπιακών Αγώνων μας είχε φανεί ανηφόρα. Και ήταν. Οι Αγώνες ήταν συμβολικά, αλλά σε πολλά και πρακτικά, μια κορυφή για την Ελλάδα. Είχαν έρθει αμέσως μετά και ως επιστέγασμα μιας πορείας που σφραγίστηκε από την ένταξη στην ΟΝΕ και την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα ζούσε το μύθο της, πέρα από τα σλόγκαν και τα αστεία. Το άστρο ήταν παντού – ακόμη και στο Euro. Κανείς δεν φανταζόταν ότι η στον κατήφορο μετά την κορυφή θα γλιστρούσαμε με τόση φόρα.

Τις επόμενες ημέρες κάποιες χιλιάδες Ελλήνων, που δεν έχουν ξαναπάει ποτέ στην Ακρόπολη μετά το σχολείο, θα έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν το μέρος που άλλοι έρχονται από την άκρη του κόσμου για να δουν, πολλοί τουριστικά, αρκετοί όμως σχεδόν προσκυνηματικά. Τα μουσεία και τα πολιτιστικά γεγονότα έχουν κι αυτό το ρόλο. Να ανακαινίζουν τη συλλογική μνήμη, να αναζωογονούν το ενδιαφέρον για πράγματα που παραμερίζουμε ακριβώς επειδή τα έχουμε τόσο εύκολα και αυτονόητα.

Πηγαίνοντας στην Ακρόπολη είναι ευκαιρία να την κοιτάξουμε και μετά να κοιταχτούμε για λίγο χωρίς την πούδρα της εθνικής μας ιδεολογίας στον καθρέφτη. Να θυμηθούμε ποια ακριβώς σχέση έχουμε δημιουργήσει με τους αρχαίους, που πάντοτε μας σώζουν και μας βαραίνουν. Να θυμηθούμε ότι είμαστε οι τυχεροί κληρονόμοι, αλλά συχνότατα και οι χυδαίοι λιανοπωλητές, του χώρου όπου εκδηλώθηκε μια μοναδική στιγμή της παγκόσμιας πολιτικής και πολιτιστικής ιστορίας.

Οι ημέρες προσφέρονται για μια άσκηση αυτογνωσίας. Επίσκεψη στο Μουσείο. Μετά ανάβαση στο Βράχο. Και από εκεί μια πανοραμική ματιά στην Αθήνα. Στη δική μας Αθήνα. Αυτή που εμείς χτίσαμε, που εμείς υψώσαμε γύρω από την Ακρόπολη, αφότου εκείνο το μνημείο συνέβαλε καθοριστικά στη δυνατότητα να είμαστε ένα ελεύθερο έθνος, με ένα ελεύθερο κράτος. Να τη δούμε την Αθήνα μας και να την αποτιμήσουμε. Όχι να τη συγκρίνουμε με την Ακρόπολη – θα ήταν εντελώς γελοίο. Αλλά να τη συγκρίνουμε με τις προσδοκίες μας. Να δούμε μπροστά μας, κοιτώντας το καλά-καλά από εκεί, το έργο των χεριών μας. Όχι για να οικτίρουμε τους εαυτούς μας, το σύστημα, την τύχη, την ιστορική συγκυρία ή την αιώνια ψωροκώσταινα. Αλλά για να αποφασίσουμε κάποια στιγμή πως καλή είναι η υπερηφάνεια για τους αρχαίους, αρκεί να μας ωθεί να κάνουμε κάτι κι εμείς για το οποίο να μπορούμε, αν όχι να είμαστε υπερήφανοι, πάντως να μην ντρεπόμαστε. Και πάει καιρός που δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.

Η νέα τρομοκρατία

Πέμπτη 18 Ιουνίου – και δεν είναι άλλη μια τρομοκρατική επίθεση. Είναι μια διαφορετική τρομοκρατία.

Οι νέες τρομοκρατικές οργανώσεις, ο Επαναστατικός Αγώνας και, κυρίως, αυτή η Σέχτα Επαναστατών που όλα δείχνουν ότι δολοφόνησε τον αστυνομικό στα Πατήσια, έχουν μια πολύ μεγάλη διαφορά από τις δύο οργανώσεις, τη 17 Νοέμβρη και ακόμη περισσότερο τον ΕΛΑ, που σημάδεψαν το ελληνικό τρομοκρατικό φαινόμενο επί τρεις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση. Ο ΕΛΑ, με μία εξαίρεση, αλλά με έναν τρόπο ακόμη και η 17 Νοέμβρη είχαν κάποιες αναστολές απέναντι στη βία και στο αίμα. Ο ΕΛΑ πάντοτε προειδοποιούσε για τις εκρήξεις των βομβών που είχε τοποθετήσει. Και η 17 Νοέμβρη δεν λυπόταν τη ζωή όσων έβαζε στο στόχαστρό της, απέφευγε όμως να διακινδυνεύσει παράπλευρες απώλειες (γι’αυτό και την σφράγισε ο θάνατος του Αξαρλιάν). Και, επίσης, οι αστυνομικοί γίνονταν στόχος μόνον σε ειδικές περιστάσεις - όταν
«έχανε την ψυχραιμία της», κατά τη φράση που είχε πει στο τηλέφωνο όταν τοποθέτησε τη βόμβα στο λεωφορείο των ΜΑΤ στην Καισαριανή, ύστερα από το φόνο Καλτεζά.

Τώρα πια η βία δεν έχει όρια. Ο σκοπός (άγνωστος στους υπόλοιπους και ενδεχομένως και στα μέλη της οργάνωσης, αν κρίνει κανείς από τα θολά και συγχυσμένα κείμενα των προκηρύξεων) δικαιολογεί όλα τα μέσα, όσο αίμα κι αν χυθεί, όποιων κι αν είναι αυτό το αίμα. Πρόκειται για την πρόθεση διεξαγωγής ενός τύπου «αντάρτικου πόλεων» που, μαζί με τη διάχυση και την εξοπλιστική αναβάθμιση του οργανωμένου εγκλήματος, έχει τη δυναμική να μετατρέψει τη χώρα –και κατεξοχήν την πρωτεύουσα- σε σφαγείο.

Η αποστροφή πως η ζωή των αστυνομικών αξίζει όσο μια σφαίρα είναι η πιο χαρακτηριστική για τη συγκρότηση, τις αντιλήψεις και τις διαθέσεις αυτής της νέας γενιάς των τρομοκρατών, που δεν μεγάλωσαν διαβάζοντας πολιτικά βιβλία, όπως στις οργανώσεις που προήλθαν από την περίοδο της χούντας, αλλά βλέποντας απειράριθμους φόνους στην τηλεόραση.

Υπάρχει άλλη μία διαφορά, αυτή το μόνο παρήγορο σε μια κατά τα άλλα σκοτεινή και απογοητευτική υποτροπή για τη χώρα. Ότι τουλάχιστον ετούτη τη φορά δεν υπάρχουν τα στοιχεία κοινωνικής ανοχής που παρέτειναν επί τόσα χρόνια τη δραστηριότητα της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ και για τα οποία η Ελλάδα δεν αποδέχθηκε ποτέ ούτε το ανομολόγητο σύνδρομο ενοχής που συνόδευσε τη στάση της απέναντι στους δολοφόνος που αποκαλούνταν «εκτελεστές». Υπάρχουν, βέβαια, μερικές θλιβερές εξαιρέσεις. Υπάρχουν μερικοί αρκετά αδίστακτοι και αρκετά κυνικοί και αρκετά ανόητοι ώστε να δίνουν βήμα παρουσίασης απόψεων στον Κουφοντίνα, να κάνουν τακτικό αρθρογράφο από τη φυλακή αυτόν τον κολοσσό της διανόησης Χριστόδουλο Ξηρό, ώστε να διατυπώνει τις απόψεις του για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία. Τώρα που δεν έχει το 45άρι του ή το μπαζούκας.

Αλλά εκείνοι που τα έχουν γράφουν λιγότερο και σκοτώνουν περισσότερο. Η παλιά τρομοκρατία κατέληγε στη δολοφονία. Η νέα τρομοκρατία ξεκινάει από αυτήν.

Τρομοκρατία: άλμα προς το παρελθόν

Τετάρτη 17 Ιουνίου – και στη χώρα που έδωσε στον κόσμο τη μεταχρονολογημένη επιταγή, είδος εντελώς άγνωστο στους υπανάπτυκτους εκτός του ελληνικού παραδείσου, ήταν θέμα χρόνου να βρεθεί κάποιος Γιάννης Μανώλης και να εφεύρει τη μεταχρονολογημένη παραίτηση. Κι έτσι περνάμε ωραία την ώρα μας συζητώντας πότε ακριβώς ισχύει η παραίτηση που έστειλε στον κ. Καραμανλή ένας βουλευτής από την Αργολίδα, περνώντας τον γενεές δεκατέσσερις, όχι επειδή πράγματι του αξίζει, αλλά επειδή ζούμε τη δόξα του εκατοστού πεντηκοστού πρώτου, χτες του Παυλίδη, σήμερα του Μανώλη, αύριο ποιος ξέρει ποιού που θα διεκδικήσει τα περίφημα 15 λεπτά διασημότητας του Άντυ Ουώρχολ.

Και μετά έρχεται η πραγματικότητα. Και σαρώνει το συρφετό της ασημαντότητας, το συνονθύλευμα της τιποτολογίας. Όπως σήμερα το πρωί, που η χώρα ξαναβλέπει μπροστά της το σπιράλ της τυφλής βίας, την αναβίωση της σκληρής, αιματηρής τρομοκρατίας. Της τρομοκρατίας τύπου 17 Νοέμβρη, του Ζορρό που ήταν Ξηρός, των αυτοανακηρυγμένων ηθικών σωτήρων με τα 45άρια.

Η νέα υποτροπή, με τη δολοφονία, όπως όλα δείχνουν από τρομοκράτες, ενός αστυνομικού εν υπηρεσία στα Πατήσια έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία. Μετά από μια εκλογική αναμέτρηση, όπου η απουσία των ψηφοφόρων από τις κάλπες, μαζί με τη μετακίνηση ενός μέρους του εκλογικού σώματος προς την ακροδεξιά, ανέδειξε τον εθνικισμό, την ξενοφοβία και τους εκφραστές τους από γραφικό συμπλήρωμα του πολιτικού σκηνικού σε υπολογίσιμη δύναμη που μπορεί να επιβάλλει ατζέντα πολιτικής σε μια άβουλη κυβέρνηση, χωρίς σταθερές, που κυβερνά για να διεκδικήσει την ψήφο, αντί να διεκδικεί την ψήφο για να κυβερνά.

Κι αφού η καρατζαφέρεια ψήφος, διογκωμένη από την αποχή, κατασκεύασε μέσα σε ένα τριήμερο μεταναστευτική πολιτική, με ενσαρκωτή τον κ. Μαρκογιαννάκη και έμβλημα τη σκούπα, τώρα το νέο τρομοκρατικό χτύπημα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε ακόμη πιο σκληρά ανακλαστικά, σε μια συνολικότερη αντίδραση που θα μπορεί πολύ εύκολα να χάσει τη στόχευση, κοιτώντας την εικόνα, τις πολιτικές επιπτώσεις και παρενέργειες.

Λαθρομετανάστευση, τρομοκρατία, και μαζί δημοσιονομική κρίση. Σας θυμίζει κάτι; Η Ελλάδα, εκτός από τη μανώλειο παραίτηση, ανακάλυψε και τη χρονομηχανή. Η χώρα μοιάζει έτοιμη να κάνει ένα άλμα στο χρόνο και να επιστρέφει στο 1990.