Monday, September 24, 2007

Χάσαμε το Κέντρο. ΣΤΟΠ.

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου – και κρίμα, πολύ κρίμα. Είμαι υποχρεωμένος να σας ενημερώσω, αγαπητοί ακροατές, ότι πολλοί εξ υμών δεν υπάρχετε, για να μην πω δεν υπάρχουμε. Μην το αμφισβητείτε. Είναι χειρότερο από τη ληξιαρχική πράξη της πολιτικής σας εξαφάνισης. Το λένε οι δημοσκοπήσεις.

Λοιπόν – αυτό το Σαββατοκύριακο, όπως όλοι, άκουγα και έβλεπα μετρήσεις. Πρέπει να αναγνωρίσω ότι, ανεξαρτήτως του παραλογισμού της, την έχω κάπως νοσταλγήσει αισθητικά αυτή την ωραία εποχή της 15νθήμερης απαγόρευσης των σφυγμομετρήσεων. Σαν εξαρτημένοι μετά από σύνδρομο στέρησης δύο εβδομάδων, έχουμε πέσει όλοι πάνω τους και καταναλώνουμε το μάξιμουμ της παραγωγικής μας δυνατότητας. Γκάλοπ επί γκάλοπ.

Και τι δείχνουν τα γκάλοπ; Ότι όλοι έλαβαν το μήνυμα. Στο ΠΑΣΟΚ, διαβάζω, μπορεί να μην ξέρουν τι ακριβώς έφταιξε για την ήττα – ίσως ο Παπανδρέου, ίσως ο Βενιζέλος, γιατί όχι ο Σημίτης, μετά βίας τη γλιτώνει τεθνεώς ο Ανδρέας. Μπορεί να μην ξέρουν ποιος πρέπει να γίνει αρχηγός – ο Γιώργος, ο Βαγγέλης, γιατί όχι ο Πάγκαλος, που δεν του λείπει, όπως λέει, ούτε χέρι, ούτε πόδι, άρα θα μπορούσε να είναι και αυτοκράτορας στο Βυζάντιο, ή ακόμη ο Χρυσοχοϊδης, μπορεί και ο Σκανδαλίδης, ή ακόμη και η Άννα, εάν έχει καταφέρει μέχρι τη διεξαγωγή της εκλογής να έχει αποφασίσει για το εάν θα είναι υποψήφια. Δεν ξέρουν τίποτα από αυτά, ένα μόνο έχουν σαφώς καταλάβει και τα στελέχη και οι ψηφοφόροι. Ότι το κόμμα πρέπει να στρίψει προς τα Αριστερά. Ναι, προς τα Αριστερά. Εκεί όπου υπάρχουν ενισχυμένο το ΚΚΕ, με γερές βάσεις πια στη νεολαία ο Συνασπισμός, δυνητικός πόλος στο μέλλον οι Οικολόγοι. Εκεί βλέπουν χώρο. Όχι χώρο κενό, χώρος προς διαγκωνισμό. Η κοινωνία μας ριζοσπαστικοποιήθηκε – αυτή είναι η πρώτη βασική ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος από το ΠΑΣΟΚ.

Στη Ν.Δ., πάλι, ο καθένας με το πρόβλημά του, αισθάνονται ήδη σφάχτες στο δεξί πλευρό. Είναι το σύνδρομο Καρατζαφέρη. Η πρώτη βασική ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος στη Ν.Δ. είναι ότι η κοινωνία μας συντηρητικοποιήθηκε. Ως εκ τούτου, ένας νέος άνθρωπος, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ετοιμάζεται να ξεκινήσει την υπουργική θητεία του με αυτό που θα ήταν ασφαλώς πράξη παλαιοκομματισμού την οποία με γενναιότητα αρνήθηκε (και τιμωρήθηκε γι’αυτό) η Μαριέττα Γιαννάκου: να αποσύρει το βιβλίο. Γι’αυτό και του το ζήτησε, ανοίγοντας το δρόμο προς την πυρά, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Γι’αυτό είδαμε ξανά στον άμβωνα της Θεσσαλονίκης (φυσικά, πού αλλού…) να απλώνονται χάρτες της δεκαετίας του 40 που να γράφουν με μεγάλα γράμματα γύρω από την πόλη των Σκοπίων Vardarska και ο μητροπολίτης να λέει «ορίστε, να πάνε στον Καναδά που τους αναγνώρισε για εφόδια», δηλαδή ξανά εμπάργκο, ωραία ιδέα, κάπως φορεμένη παλιότερα, αλλά στην εξωτερική πολιτική το εμπάργκο είναι σαν το σανελάκι, δεν βγαίνει ποτέ εκτός μόδας…

Η κοινωνία μας συντηρητικοποιήθηκε σε αυτές τις εκλογές, διαβάζουν προς τα δεξιά, η κοινωνία μας ριζοσπαστικοποιήθηκε σε αυτές τις εκλογές, διαβάζουν προς τα αριστερά – και χαρίζουν τον περίφημο, αλλά ντεμοντέ κάπως, αν καταλαβαίνω καλά, «μεσαίο χώρο». Εσείς, αγαπητοί ακροατές, που έχετε απλώς μια μετριοπαθή απογήτευση, που αναζητείτε λίγη σοβαρότητα στη διαχείριση και λίγη ευθύνη απέναντι στις προκλήσεις που βλέπετε να έρχονται, λυπούμαι να σας πω ότι απλώς δεν υπάρχετε. Στις άλλες εκλογές ίσως σας ξαναθυμηθούν…

8 comments:

Demo.k said...
This comment has been removed by the author.
Demo.k said...

Είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα η ιστοσελίδα σας απο την οποία άντλησα και πολλά στοιχεία πριν αναρτήσω το 1ο μου άρθρο ως blogger. Θα ήταν τιμητικό αν ρίχνατε μια ματιά (πόσο μάλλον αν σχολιάζατε) στο blog μου. Σας ευχαριστω.

Giorgos said...

Πράγματι, ο κ. Στυλιανίδης, ως ακραιφνής καραμανλικός από τη μια και ως νέος πολιτικός, που δεν έχει "κατακτήσει" το δικαίωμα της διαφοροποίησης από την επίσημη κομματική ή κυβερνητική γραμμή, ετοιμάζεται να αποσύρει το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, ούτως ώστε να μην αντιμετωπίσει η κυβερνώσα παράταξη κι άλλα τέτοια "προβληματάκια" προεκλογικά. Τώρα ο Καρατζαφέρης είναι στη Βουλή, η Νέα Δημοκρατία θα έχει να αντιμετωπίσει μεγάλη φθορά προεκλογικά -όποτε κι αν γίνουν οι επόμενες εκλογές- καθώς αυτή τη φορά θα κριθεί δίχως λευκές επιταγές και δίχως περίοδο χάριτος, την οποία τόσο αφελώς σπατάλησε ο κ. Καραμανλής.
Και, δυστυχώς, αυτό είναι το πρόβλημα της Δεξιάς. Δεν είναι απλώς θέμα πολιτικής, είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Η Δεξιά του κ. Καραμανλή, που εν τέλει απέδειξε ότι παραμένει Δεξιά όπως αυτή που ξέραμε παλιά, αντιμετωπίζει όλα τα θέματα με όρους εξουσίας. Αυτό είναι το μόνο κριτήριο. Βέβαια, όποιος είχε παρακολουθήσει τον κ. Καραμανλή από παλιά, θα το είχε καταλάβει και δε θα πίστευε στα φληναφήματα περί μεσαίου χώρου και στο δόγμα Λούλη.
Κάπως έτσι, με όρους εξουσίας δηλαδή, ο 4ος πολιτειακός παράγοντας της χώρας έβαλε την υπογραφή του στο δημοψήφισμα του Χριστόδουλου, εκχωρώντας του την δυνατότητα να παρεμβαίνει στα του κράτους και να αποφασίσει ποια στοιχεία θα αναγράφονται στα δημόσια έγγραφα. Κάπως έτσι, επίσης, θα "λυθεί" το θέμα του βιβλίου, με κερδισμένη και στεγανοποιημένη από τα δεξιά της τη ΝΔ, αλλά με μεγάλη χαμένη την επιστήμη και την αξιοπιστία της Πολιτείας. Και βέβαια, κάπως έτσι, καταργήθηκε ο φόρος κληρονομιάς και απελευθερώθηκε πλήρως ο φόρος για την πρώτη κατοικία. Αν και οι φόροι σε έσοδα από μη παραγωγικές δραστηριότητες θεωρούνται ως οι δικαιότεροι κοινωνικά και χρηματοδοτούν εν πολλοίς το κοινωνικό κράτος, ο κ. Καραμανλής τους κατάργησε, έτσι για να τσιμπήσει μισή-μία μοναδούλα παραπάνω προεκλογικά.
Αλλά, ακόμη κι αν πει κανείς ότι ούτως ή άλλως η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους δεν ήταν ποτέ ψηλά στις προτεραιότητες της Συντηρητικής Παράταξης, η κατάργηση των παραπάνω φόρων είναι άστοχη και λαθεμένη ακόμη και από φιλελεύθερης άποψης. Εκεί που για όλες τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες είναι εμπεδωμένη πρακτική να υπάρχουν αντικίνητρα στην παγίδευση των κεφαλαίων σε "τούβλα", κάποια άλλα "τούβλα" για μικροκομματικές σκοπίμότητες δεν ορρωδούν προ ουδενός. Και δεσμεύουν την όποια επόμενη κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να υποστεί μεγάλο πολιτικό βάρος για να επαναφέρει μία κατάκτηση χρόνων. Δυστυχώς, διαπιστώνω -αν και ομολογώ ότι δεν είχα αυταπάτες- ότι η Δεξιά είναι πάντα Δεξιά. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Σου ζητώ συγγνώμη αν νομίζεις ότι μιλάω με ξεπερασμένες ταμπέλες και βάζω τα πράγματα σε κουτάκια, αλλά νομίζω ότι έξω δεν πέφτω.

animalis said...

Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε την πολιτική σαν μια ευθεία, με το μέσο και τα αριστερά και δεξιά.
Κατ'εμέ λάθος.
Η πολιτική είναι ένα κατακόρυφο οβάλ. Το να ισορροπήσεις στην κορυφή του είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο. Έτσι η διολίσθηση αριστερά ή δεξιά είναι πολλές φορές μοιραία.
Φυσικό επακόλουθο είναι ότι αν διολισθήσεις στα άκρα να φτάσεις στον πάτο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα άκρα πιάνουν πάτο, αλλά ότι συγχωνεύονται τα άκρα.
Σκεφτείτε το. Τα άκρα έχουν τις ίδιες φασιστικές και βίαιες αντιδράσεις καθώς και τους ίδιους αποκλεισμούς. Δεν διαχωρίζεται η ιδεολογία τους με τις πρακτικές τους. Για να το καταλαβετε ρωτώ. Θα θέλατε να μένατε στην Σταλινική Σοβιετική Ένωση ή στη Φασιστική Ιταλία ή Ναζιστική Γερμανία;
Η επιλογή είναι δικιά σας.

Anonymous said...

Γιατί σταματήσατε να ενημερώνετε το blog; Μου αρέσει να ξαναδιαβάζω το πρωινό ραδιοφωνικό σχόλιο!

Fivos Karzis said...

ΠΡΟΣ demo.k
Θα το δω και θα σχολιάσουμε πολύ σύντομα.

Fivos Karzis said...

ΠΡΟΣ ανώνυμο
Συγχωρήστε για δύο μέρες την καθυστέρηση - έχει πέσει λίγη δουλειά παραπάνω...

Fivos Karzis said...

ΠΡΟΣ animialis
Έξυπνο σχήμα αυτό το οβάλ. Όσο για την επιλογή τυραννίας, προφανώς δεν υπάρχει τέτοιο θέμα.