Των οικιών ημών εμπιμπραμένων

Παρασκευή 29 Ιουνίου – και ο εθνικός δρυμός της Πάρνηθας δεν υπάρχει πια.

Μπορεί κανείς να αρχίσει να γράφει και να μιλά, χωρίς σταματημό. Μπορεί να μετρά τετραγωνικά χιλιόμετρα καμμένα, τετραγωνικά χιλιόμετρα ευθυνών, μπορεί να καταγγείλει, να εξοργιστεί, να μοιράσει κατάρες και καταδίκες. Αλλά ούτε γι’ αυτό δεν σου πάει η καρδιά σήμερα. Μια γκρίζα σιωπή αιωρείται σαν στάχτη πάνω από την πόλη.

Η τελευταία μεγάλη φωτιά στην Πεντέλη μας είχε διευκολύνει. Δεν είχε απομείνει παρά μία και μόνη σημαντική δασική έκταση – στην Πάρνηθα. Αυτή μόνο είχαμε να φυλάξουμε. Και αποτύχαμε. Σήμερα είναι στάχτη και κάρβουνο. Τι να λέμε τώρα…

Χτες τη νύχτα μερικές χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν (κακήν κακώς, αλλά αυτό είναι μια άλλη πικρή ιστορία…) μια μάχη με τη φωτιά. Ξενύχτησαν στην Πάρνηθα, στα Δερβενοχώρια, στο Μενίδι, στους Θρακομακεδόνες. Αλλά το λεκανοπέδιο που ανάσαινε από αυτό το δάσος δεν έχει μερικές χιλιάδες κατοίκους, έχει μερικά εκατομμύρια. Οι υπόλοιποι είχαμε μάθει τι συνέβαινε. Όλοι είχαν βέβαια στενοχωρηθεί, όλων είχε πιαστεί η καρδιά, όπως θα πιάνεται από εδώ και πέρα η αναπνοή. Αλλά συνεχίσαμε το βράδυ μας. Πήγαμε σινεμά, κάτσαμε στο μπαλκόνι, πήγαμε στην ταβέρνα, παραγγείλαμε ένα ποτό στο μπαρ, συζητώντας για το «είδες τι γίνεται βρε αδερφέ μου…» Φυσιολογικό, θα πείτε, και ίσως χρήσιμο να αντιμετωπίζει μια πόλη και μια κοινωνία ακόμη και τις μεγαλύτερες καταστροφές επιστρατεύοντας τη φυσική αντίσταση της συνέχειας, τη διατήρηση του ρυθμού της ζωής της. Δεν ξέρω γιατί αλλά ειδικά χτες το βράδυ δεν το σκέφτηκα έτσι. Μου θύμισε περισσότερο τη σκηνή από τον Τιτανικό, όπου το πλοίο βουλιάζει και η ορχήστρα παίζει ακόμη αμέριμνη καθώς οι επιβάτες της πρώτης θέσης χορεύουν στο ρυθμό της άγνοιας και στο μεταίχμιο της απώλειάς τους.

Όσο για το τι θα συμβεί από εδώ και πέρα, το γνωρίζουμε όλοι. Αρκεί μια βόλτα στην Πεντέλη. Θα συμβεί ό,τι έγινε και στο διπλανό βουνό. Η Πάρνηθα θα αναδασωθεί όσο αναδασώθηκε και η Πεντέλη. Θα φυτρώσει ό,τι φύτρωσε και στην Πεντέλη. Θα προληφθούν οι καταπατήσεις όσο και στην Πεντέλη. Θα τηρηθούν οι υποσχέσεις όσο και στην Πεντέλη. Θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο – όσο και όλες τις προηγούμενες φορές, για όλες τις προηγούμενες καταστροφές.

Για το μεσοδιάστημα, βέβαια, καθώς ένα δάσος χρειάζεται τουλάχιστον 20 με 25 χρόνια για να ξαναφυτρώσει, αν δεν ξανακαεί στο μεταξύ, έχουμε λύση στις προδιαγραφές μας: επειδή η ζέστη προβλέπεται αφόρητη χωρίς πράσινο, θα πρέπει να αγοράσουμε ισχυρότερο κλιματιστικό.

Είδες η ΔΕΗ;

Πέμπτη 28 Ιουνίου – και η ΔΕΗ δεν κατέρρευσε, αλλά η ΔΕΗ απέτυχε.

Γιατί ασφαλώς δεν μπορεί να λογίζεται επιτυχία η επίδοση ενός πείσμονος κρατικού μονοπωλίου, που ανθίσταται με κάθε μέσο στην πραγματική απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, όταν καταγράφονται σήμερα διακοπές ρεύματος της τάξης των 20 και πλέον ωρών, μέσα σε συνθήκες καύσωνα, για περιοχές όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Αθήνα – από το Χαλάνδρι έως τα Λιόσια και από τη Φυλή μέχρι την Αργυρούπολη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι συνθήκες υπήρξαν πράγματι ακραίες. Θερμοκρασίες των 42-47 βαθμών συνεχώς για πέντε μέρες δεν έχουμε ξαναζήσει Ιούνη μήνα. Η αύξηση της ζήτησης κατά 15% μέσα σε ένα χρόνο είναι πράγματι μέγεθος εξωπραγματικό για μια επιχείρηση. Οι τεχνικοί πράγματι εργάστηκαν μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες νυχθημερόν για να αντιμετωπίσουν όσες βλάβες μπορούσαν και, δεδομένης της θερμοκρασίας, οι βλάβες ήταν πολλές.

Αλλά υπάρχει και η άλλη όψη. Πρώτον, η αύξηση της ζήτησης ήταν απολύτως αναμενόμενη. Η ΔΕΗ γνωρίζει ότι τα τελευταία χρόνια εγκαθίστανται μαζικά κλιματιστικά στα ελληνικά σπίτια, κυρίως στις πόλεις, και αυτό θα είχε ως συνέπεια αφενός την αντιστροφή της κορύφωσης της ζήτησης, από το χειμώνα στο καλοκαίρι, και αφετέρου την συγκέντρωσή της στα αστικά κέντρα, και ιδίως στην Αθήνα.

Δεύτερον, το πρόβλημα –από όσο αντιλαμβάνομαι μέσα από τις δηλώσεις των αρμοδίων της ΔΕΗ και του υπουργείου Ανάπτυξης- δεν ήταν πρόβλημα επάρκειας, αλλά μεταφοράς και διανομής. Που σημαίνει ότι ρεύμα υπήρχε, αλλά το δίκτυο δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένο για να το κατανείμει στους καταναλωτές. Τι επενδύσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια (διαλέξτε πόσα τελευταία θέλετε…) στο τμήμα αυτό που διαλύθηκε τις μέρες του καύσωνα και άφησε έκθετη τη ΔΕΗ και έρμαια τους καταναλωτές στα κυνικά καύματα; Ποια διοικητική και ποια πολιτική ηγεσία είναι υπόλογη; Ας το μάθουμε, με στοιχεία…

Και, τρίτον, αλλά ακόμη πιο σημαντικό, η ΔΕΗ είναι η κορυφαία περίπτωση ΔΕΚΟ που μετατρέπεται σταδιακά σε εμπορική επιχείρηση. Μπήκε στο Χρηματιστήριο και εισέπραξε μεγάλα κεφάλαια από τους ξένους και τους Έλληνες επενδυτές. Τι τα έκανε; Πού πήγαν οι επενδύσεις αυτές; Αν στην παραγωγή η επιλογή ήταν να μπουν οι ιδιώτες, και γι’αυτό έπρεπε να κάνει χώρο η ΔΕΗ, τα χρήματα κατευθύνθηκαν στη μεταφορά, στη διανομή, στη συντήρηση του δικτύου, πού άραγε… Και, εν τέλει, έχει αποφασιστεί τι ακριβώς ΔΕΗ θέλουμε; Θα έχει και παραγωγή και δίκτυο μεταφοράς και διανομής; Ή θα είναι απλώς μια εταιρεία παραγωγής ρεύματος, προφανώς η μεγαλύτερη με διαφορά για πολλά χρόνια; Η καθυστέρηση αυτών των αποφάσεων οδηγεί σε αδράνεια και απάθεια, που μεταφράζεται σε χάσιμο χρόνου, την ώρα που οι απαιτήσεις για ενέργεια εξελίσσονται σε προτεραιότητα για τη χώρα, όχι μόνο σε επίπεδο οικονομικής δραστηριότητας, αλλά και σε επίπεδο πολιτών-καταναλωτών. Και αυτό, παράλληλα με την απαίτηση και την ανειλημμένη διεθνή υποχρέωση, η παραγωγή της ενέργειας να υπόκειται σε όλο και αυστηρότερες περιβαλλοντικές προδιαγραφές.

Μετά από αυτά, μπορούμε βέβαια να είμαστε ικανοποιημένοι που δεν είχαμε πλήρες μπλακ-άουτ.

Ten Years After

Τετάρτη 27 Ιουνίου – και το Μάιο του 1994, δυο νεαροί φίλοι, ανερχόμενα αστέρια του εγγλέζικου πολιτικού στερεώματος, χωρίς πολλή πείρα και χωρίς πολλά βάρη, «παιδιά» του αρχηγού των Εργατικών Τζον Σμιθ που είχε μόλις πεθάνει ξαφνικά από έμφραγμα, έδωσαν ένα ραντεβού. Το εστιατόριο λεγόταν Granita και βρισκόταν (μην τρέξετε έχει κλείσει πια κι έγινε φτηνό μεξικάνικο) στo 127 της Upper Street της μοντέρνας και αναπτυσσόμενης περιοχής του Islington. Οι δύο φίλοι ήταν ο Τόνυ Μπλαιρ και ο Γκόρντον Μπράουν. Έκαναν μια συμφωνία. Μια σπάνια πολιτική συμφωνία.

Σπάνια για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί δεν είναι εύκολο να κάνει ένας φιλόδοξος άνθρωπος πίσω και να παραχωρήσει την αρχηγία, εμπιστευόμενος τον άλλο πως θα τη μοιραστούν όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Και, δεύτερον, γιατί με τα πάνω και τα κάτω, με τις καθυστερήσεις και τις υπαναχωρήσεις, πάντως σε γενικές γραμμές η συμφωνία τηρήθηκε. Ολοκληρώνεται σήμερα, καθώς ο Μπλαιρ φεύγει από την πρωθυπουργική κατοικία στον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στρητ και την αφήνει στον Μπράουν.

Ο Μπλαιρ ταυτίστηκε με μια μεγάλη αλλαγή στο Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας, με μια μεγάλη αλλαγή στην ταυτότητα της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μετά από αυτόν, η Αριστερά στην Ευρώπη δεν θα είναι ποτέ η ίδια. Το πρώτο που έκανε, από το 94 κιόλας, ήταν να σβήσει από το καταστατικό των Εργατικών τα απομεινάρια της Ιστορίας, με τις αναφορές σε προσδοκία για κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής. Πήγε και κάπως πιο πέρα.

Ο Μπλερ, για πρώτη φορά, μετακίνησε την ευρωπαϊκή Αριστερά από το πεδίο της ιδεολογίας και της ηθικής στο πεδίο της αποτελεσματικότητας. Τηρουμένων των αναλογιών, έκανε ό,τι ο Ντενγκ για το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Κίνα. Υποστήριξε και απέδειξε ότι ένα μη συντηρητικό κόμμα μπορεί να κερδίζει στο «γήπεδο» των αντιπάλων: στη διαχείριση της οικονομίας, στη διασφάλιση της ανάπτυξης, στη σταθερότητα, στην απελευθέρωση των δυνάμεων της αγοράς, ανακαινίζοντας ταυτόχρονα τους όρους και τις μεθόδους μιας κάποιας κοινωνικής αναδιανομής.

Το τίμημα ήταν πως σε όρους διαχείρισης της οικονομίας, που για την Αριστερά η οικονομία είναι καταστατική αρχή, από τις μαρξιστικές της καταβολές, ο «μπλαιρισμός» δεν μοιάζει και πολύ αριστερός. Η απάντησή του είναι ότι –κατά τη γνωστή φράση- «πιάνει τα ποντίκια» και για δέκα χρόνια, από τις 2 Μαϊου του 97, όταν κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές, το έργο είχε αναλάβει χωρίς αμφιταλαντεύσεις και με «λευκή επιταγή» για τους χειρισμούς, ο συνδαιτυμόνας της «Γρανίτας», ο από σήμερα πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν.

Γιατί, λοιπόν, σήμερα η αποχώρηση του Μπλαιρ γίνεται μέσα σε μια μάλλον μελαγχολική ατμόσφαιρα; Δεν φταίει η οικονομία, δεν φταίει η ιδεολογία. Το ζήτημα είναι το Ιράκ. Ο Μπλαιρ λέρωσε την υστεροφημία του με την ακραία ταύτισή του με τις επιλογές της πιο μαύρης εποχής, της πιο επικίνδυνα τυχοδιωκτικής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Και κέρδισε το όνομα «το σκυλάκι του Μπους». Δεν του άξιζε – αλλά το επέλεξε ο ίδιος. Και, φεύγοντας, υπαναχώρησε στις πιο αντιευρωπαϊκές, τυπικά βρετανικές θέσεις – εκείνος που ήταν ο πρώτος Βρετανός ηγέτης που είχε δώσει ελπίδες για ένα ευρωπαϊκό αναπροσανατολισμό του Λονδίνου.

Ο Γκόρντον Μπράουν όλοι ξέρουν πως είναι ακόμη λιγότερο ευρωπαϊστής. Αλλά η ατλαντική σχέση του είναι ταυτόχρονα και μεγάλο ερώτημα και μεγάλο κριτήριο.

Πού όρεξη για πολιτικά βιβλία...

Τρίτη 26 Ιουνίου – και το Σαββατοκύριακο διάβαζα τα αφιερώματα των εφημερίδων σε βιβλία για το καλοκαίρι. Εδώ και χρόνια, για τους βιβλιοπώλες, τους εκδότες και τους αναγνώστες επίσης, η καλύτερη εποχή, η εποχή της ανάγνωσης, είναι το καλοκαίρι – και όχι, όπως συνέβαινε παλιότερα, τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα. Βιβλία στην τσάντα των διακοπών θεωρούνται must, κατά το κοινώς λεγόμενο – έστω κι αν τώρα κλείνουμε καμπίνα, ενώ όταν τα πρωτοπήραμε μαζί στις παραλίες, τα κουβαλούσαμε στο ξεχειλισμένο σακκίδιο, με μερικά άλλα ξεχασμένα γκάτζετ των 40άρηδων, σαν το σλήπινγκ μπαγκ και τις σκηνές.

Τέλος πάντων – άλλα χρόνια… Το βιβλίο επιβίωσε ως καλοκαιρινή συνήθεια και μεταδόθηκε και σε προηγούμενες και επόμενες γενιές. Διάβαζα λοιπόν τι προτείνεται, λέω ενδεικτικά πως έπεσαν στα χέρια μου τα σχετικά αφιερώματα των Νέων και του Ελεύθερου Τύπου, για να μην υποψιαστεί κανείς μονομέρεια της κρίσης. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η πλήρης απουσία του πολιτικού βιβλίου, με την εξαίρεση μερικών σελίδων με αναμνήσεις κυρίως παλιών Αριστερών.

Πέρυσι τέτοιον καιρό τα ίδια αφιερώματα είχαν αρκετές σελίδες και αρκετές επιλογές για την πολιτική. Φέτος τίποτα. Τι συμβαίνει; Είναι τόσο άνυδρο το πολιτικό τοπίο, που δεν γράφεται τίποτα ενδιαφέρον; Ασχολούνται οι ενδιαφερόμενοι για το χώρο με τις επικείμενες αλλ’ ουδέποτε προκηρυσσόμενες εκλογές και δεν έχουν χρόνο για γράψιμο, ούτε για διάβασμα; Χάθηκε εντελώς το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για οτιδήποτε πολιτικό έχει μεγαλύτερη έκταση από το σχόλιο κυρίας ή κυρίου αναλυτού στα παράθυρα; Έμειναν τα προηγούμενα βιβλία στα ράφια και αρνούνται να τα εκδώσουν οι αρμόδιοι οίκοι;

Το πράγμα είναι παράδοξο και από μια άλλη άποψη. Θα περίμενε κανείς φυσιολογικά ότι σε μια περίοδο φουλ προεκλογική, με μπαλκόνια και συγκρούσεις, με ανεβασμένους τους τόνους και αναμμένα τα αίματα, η πολιτική να έχει ανακτήσει έστω και μέρος των πιστών της. Δεν συμβαίνει. Κι εκείνοι, λίγοι, που επιμένουν να γράφουν για πολιτικά απομονώνονται. Δεν έχουν συνομιλητές – γιατί τα βιβλία συνομιλούν μεταξύ τους. Δεν έχουν αναγνώστες – γιατί οι αναγνώστες δημιουργούνται από τη συνομιλία με τα βιβλία. Και αισθάνονται όλο και περισσότερο περιθωριακοί – όταν δεν βρίσκεται χώρος ούτε στις προτάσεις για το καλοκαίρι. Η πρόταση γι’αυτούς είναι προφανής: ποια πολιτική, δεν πας καλύτερα για ένα μπάνιο…

Σχεδόν Ευρώπη

Δευτέρα 25 Ιουνίου – και αυτή η Ευρώπη έχει πεθάνει – απλώς αρνείται να το δεχτεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που είχαμε μαραθώνιους συνομιλιών, ολονυκτίες γραφειοκρατών και μπρα-ντε-φερ αρχηγών (μέσα στη συνηθισμένη γενική απάθεια και αδιαφορία των πολιτών) σε μια ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής. Είναι όμως η πρώτη φορά που όλο αυτό το δραματικό σκηνικό στήθηκε σχεδόν σουρρεαλιστικά για ένα τόσο πενιχρό αποτέλεσμα, για τόσο μίζερους λόγους. Κάτι περίεργοι δίδυμοι τύποι από την Πολωνία αποφάσισαν πως οι θεσμικές αλλαγές στον τρόπο ψηφοφορίας, που τους έχουν δεχτεί όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, συνιστούν για τη χώρα τους μείζον εθνικό θέμα. Γιατί; Επειδή την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία και ο υπερήφανος στρατός της κατάφερε να αντισταθεί επί πενθήμερο. Εάν δεν είχε συμβεί αυτό, λένε οι Κατσίνσκηδες, θα είχαμε περισσότερες ψήφους από τη Γερμανία. Με αυτό το επιχείρημα, οι θεσμικές αλλαγές θα εφαρμοστούν σε δέκα χρόνια, το 2017. Δέκα χρόνια σε ένα κόσμο που κινείται με την ταχύτητα των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των χρηματιστηριακών κεφαλαίων είναι πολλά, πάρα πολλά για να τα χαρίζεις στον κ. Κατσίνσκι πρόεδρο και Κατσίνσκι πρωθυπουργό.

Μετά υπάρχουν και οι Εγγλέζοι. Η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων θα είναι υποχρεωτική. Για όλους. Πλην των Άγγλων. Αυτοί ήταν πάντα λίγο περίεργοι. Είναι μεγάλη χώρα, μητρόπολη της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων – αλλά όλα έχουν ένα όριο. Δεν θέλουν ομοσπονδιακή Ευρώπη, δεν μετέχουν στη Σένγκεν, ήταν ενθουσιασμένοι με το Ιράκ, τώρα θέλουν εξαίρεση από τα Θεμελιώδη Δικαιώματα για να μην χαλάσουν μερικές καρδιές στο Χρηματιστήριο του Σίτυ.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλοι οι άλλοι θα συνεργάζονται υποχρεωτικά σε θέματα δημόσιας τάξης και δικαιοσύνης. Όχι οι Άγγλοι. Γιατί; Είπαμε – γιατί αυτοί είναι λίγο περίεργοι. Και για να βρεθεί συμφωνία χτίστηκε για άλλη μια φορά όχι μια Ευρώπη της συναίνεσης, αλλά μια Ευρώπη των περίεργων. Το ερώτημα πια δεν είναι πώς θέλει η Ευρώπη στους κόλπους της η Βρετανία, αλλά εάν η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να προσαρμοστεί σε ένα αγγλικό μοντέλο.

Το αποτέλεσμα είναι καθαρό. Καλύτερο από το πλήρες ναυάγιο, απελπιστικά κατώτερο από τις ανάγκες, τις περιστάσεις και τις προσδοκίες. Έχει ένα πλεονέκτημα αυτή η νέα μεταρρυθμιστική (ο Θεός να την κάνει…) συνθήκη. Δεν χρειάζεται δημοψηφίσματα. Γιατί με τέτοια ευρω-ηγεσία, δεν χρειάζονται ούτε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες για να προβλέψει κανείς ποια θα ήταν η ετυμηγορία των Ευρωπαίων πολιτών εάν τους ρωτούσαν, όποια κι αν ήταν η ερώτηση.

Σχεδόν Ευρώπη

Δευτέρα 25 Ιουνίου – και αυτή η Ευρώπη έχει πεθάνει – απλώς αρνείται να το δεχτεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που είχαμε μαραθώνιους συνομιλιών, ολονυκτίες γραφειοκρατών και μπρα-ντε-φερ αρχηγών (μέσα στη συνηθισμένη γενική απάθεια και αδιαφορία των πολιτών) σε μια ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής. Είναι όμως η πρώτη φορά που όλο αυτό το δραματικό σκηνικό στήθηκε σχεδόν σουρρεαλιστικά για ένα τόσο πενιχρό αποτέλεσμα, για τόσο μίζερους λόγους. Κάτι περίεργοι δίδυμοι τύποι από την Πολωνία αποφάσισαν πως οι θεσμικές αλλαγές στον τρόπο ψηφοφορίας, που τους έχουν δεχτεί όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, συνιστούν για τη χώρα τους μείζον εθνικό θέμα. Γιατί; Επειδή την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία και ο υπερήφανος στρατός της κατάφερε να αντισταθεί επί πενθήμερο. Εάν δεν είχε συμβεί αυτό, λένε οι Κατσίνσκηδες, θα είχαμε περισσότερες ψήφους από τη Γερμανία. Με αυτό το επιχείρημα, οι θεσμικές αλλαγές θα εφαρμοστούν σε δέκα χρόνια, το 2017. Δέκα χρόνια σε ένα κόσμο που κινείται με την ταχύτητα των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των χρηματιστηριακών κεφαλαίων είναι πολλά, πάρα πολλά για να τα χαρίζεις στον κ. Κατσίνσκι πρόεδρο και Κατσίνσκι πρωθυπουργό.

Μετά υπάρχουν και οι Εγγλέζοι. Η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων θα είναι υποχρεωτική. Για όλους. Πλην των Άγγλων. Αυτοί ήταν πάντα λίγο περίεργοι. Είναι μεγάλη χώρα, μητρόπολη της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων – αλλά όλα έχουν ένα όριο. Δεν θέλουν ομοσπονδιακή Ευρώπη, δεν μετέχουν στη Σένγκεν, ήταν ενθουσιασμένοι με το Ιράκ, τώρα θέλουν εξαίρεση από τα Θεμελιώδη Δικαιώματα για να μην χαλάσουν μερικές καρδιές στο Χρηματιστήριο του Σίτυ.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλοι οι άλλοι θα συνεργάζονται υποχρεωτικά σε θέματα δημόσιας τάξης και δικαιοσύνης. Όχι οι Άγγλοι. Γιατί; Είπαμε – γιατί αυτοί είναι λίγο περίεργοι. Και για να βρεθεί συμφωνία χτίστηκε για άλλη μια φορά όχι μια Ευρώπη της συναίνεσης, αλλά μια Ευρώπη των περίεργων. Το ερώτημα πια δεν είναι πώς θέλει η Ευρώπη στους κόλπους της η Βρετανία, αλλά εάν η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να προσαρμοστεί σε ένα αγγλικό μοντέλο.

Το αποτέλεσμα είναι καθαρό. Καλύτερο από το πλήρες ναυάγιο, απελπιστικά κατώτερο από τις ανάγκες, τις περιστάσεις και τις προσδοκίες. Έχει ένα πλεονέκτημα αυτή η νέα μεταρρυθμιστική (ο Θεός να την κάνει…) συνθήκη. Δεν χρειάζεται δημοψηφίσματα. Γιατί με τέτοια ευρω-ηγεσία, δεν χρειάζονται ούτε ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες για να προβλέψει κανείς ποια θα ήταν η ετυμηγορία των Ευρωπαίων πολιτών εάν τους ρωτούσαν, όποια κι αν ήταν η ερώτηση.

Μεμονωμένα περιστατικά

Παρασκευή 22 Ιουνίου – και πρόκειται ασφαλώς για μεμονωμένα περιστατικά. Εντελώς μεμονωμένα. Με δυσκολία να πετύχεις ένα, κι αυτό μόνον εάν είσαι πολύ τυχερός. Αλλά στην περίπτωση που βρεθείς σε Τμήμα, έχεις αυξημένες πιθανότητες να κερδίσεις το τζόκερ. Και να πέσεις σε μεμονωμένο περιστατικό.

Έχουν και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Τα καταγράφουν σε βίντεο. Γιατί εάν η κακοποίηση είναι μεμονωμένη, ο κομπασμός γύρω από αυτήν (δεν υπάρχει πια καμμία αμφιβολία) είναι γενικευμένη παθογένεια ενός Σώματος διαβρωμένου από την ανικανότητα και την ασυδοσία. Δεν ξέρω πόσα είναι τα βίντεο. Όλοι πια, όμως, ξέρουν ότι αυτά τα βίντεο τα απολαμβάνουν γελώντας σχεδόν οι πάντες οι υπηρετούντες ενόρκως και ευόρκως το καθήκον της προστασίας μας. Προστασίας ακριβώς από τύπους που τραβάνε τέτοια βίντεο. Κανονικά θα έπρεπε να εκδιωχθούν και όσοι τα είδαν και δεν τα κατήγγειλαν. Αλλά τότε δεν θα έμενε ρουθούνι στα Τμήματα για να σφαλιαρίζει τους βρωμομετανάστες.

Μεμονωμένο το βίντεο με τα Ρωσάκια που έριχναν μπούφλες το ένα στο άλλο, γιατί; Έτσι, για πλάκα, κατά την επίσημη ομολογία των δραστών. Όταν είναι ρωσάκια έχει ξύλο. Όταν είναι Ρωσίδες, είμαστε ευγενής λαός και ευσυγκίνητο σώμα η ΕΛΑΣ. Εκεί έχει ώπα-ώπα. Μεμονωμένο κι αυτό. Μεμονωμένο κι όταν είναι μαυρούλης, Πακιστανός ή Ινδός ή άλλος κακομοίρης, που δεν έχει δεύτερον να βοηθάει. Οπότε υποχρεώνεται να αυτοσφαλιαρίζεται, μετά από μια πρώτη γρήγορη επίδειξη από το φιλοθεάμον ένστολο κοινό.

Γιατί τόσα μεμονωμένα; Το εξηγεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για όσους δεν έχουν διαβάσει τις εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης ή του Συνηγόρου του Πολίτη. Ένας μεμονωμένος άφησε φυτό έναν έφηβο πριν από μερικά χρόνια, πυροβολώντας τον εν ψυχρώ στο κεφάλι. Καταδικάστηκε - σε πρόστιμο! Πόσο; 90 ευρώ! Ναι, σε αυτό κατέληξε η πειθαρχική διαδικασία της υπερήφανης Ελληνικής Αστυνομίας.

Θέλετε κι άλλα μεμονωμένα; Πέντε υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ διώκονται για την υπόθεση Άλεξ. Έκαναν την έρευνα με πλημμελή τρόπο, δεν ερεύνησαν καν το ακατοίκητο σπίτι που υπέδειξαν οι πέντε ανήλικοι που εμπλέκονται, αφού άργησαν πολύ και αυτούς να τους εξετάσουν. Γιατί η έρευνα είναι νωχελική όταν το χαμένο παιδί δεν είναι το δικό μας, είναι από τη Γεωργία και δεν έχουν έρθει ακόμη οι τηλεοράσεις.

Την επόμενη φορά που θα αναρωτηθούμε γιατί η τηλεόραση έχει υποκαταστήσει το κράτος, γιατί οι αδικούμενοι πολίτες λένε «θα φωνάξω τα κανάλια» και όχι «θα φωνάξω την αστυνομία», γιατί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον κάθε τηλεκαμποτίνο και όχι στους εντεταλμένους της πολιτείας, πριν εξοργιστούμε, πριν τους καταδικάσουμε, πριν μιλήσουμε για «τηλεοπτική δημοκρατία», ας σκεφθούμε ποιος τους υποχρεώνει σε αυτή την έσχατη καταφυγή της δημοσιότητας. Οι μεμονωμένοι.

Κανονικά θα έπρεπε να αναζητήσουν το δίκιο τους στη Δικαιοσύνη και την Αστυνομία. Στη Δικαιοσύνη; Ων ουκ έστιν αριθμός οι διεφθαρμένοι δικαστές, χωρίς τέλος το πολυπλόκαμο παραδικαστικό κύκλωμα, για χρόνια και χρόνια, τώρα οι έρευνες φαίνεται να μην έχουν τέλος γιατί όλο και καινούργια πρόσωπα προκύπτουν εμπλεκόμενα. Όσο για την Αστυνομία, εμπιστευθείτε την και έχετε καλές πιθανότητες (αν τη βγάλετε) να δείτε τον εαυτό σας κάποιο βράδυ πρωταγωνιστή στα δελτία ειδήσεων.