Τετάρτη 31 Ιανουαρίου – και χθες το βράδυ, στο Μουσείο Μπενάκη, ο μέχρι πέρυσι πρωθυπουργός της Σουηδίας, ο Γκόραν Πέρσον, παρουσίαζε το περίφημο «σουηδικό μοντέλο», σημειώνω παρουσία του Γιώργου Φλωρίδη που το είδε ως «crash course» προς αποφυγήν νέων παρεξηγήσεων και νέων διαγραφών.
Εκτός από το Φλωρίδη ήταν εκεί και ο Σημίτης, που έκανε ερωτήσεις και παρουσίασε τον Πέρσον. Είμαι βέβαιος ότι θα διαβάσετε όλοι πώς περίπου εκτυλίχθηκε αυτή η εξίσου ιδεολογική και πολιτική εκδήλωση του ΟΠΕΚ. Περιορίζομαι σε τρεις σημειώσεις με ενδιαφέρον:
Πρώτον, πώς τελείωσε ο Πέρσον. Θύμισε τη γνωστή ρήση πως δεν υπάρχει διεθνής πολιτική, η πολιτική είναι πάντα τοπική. Τα προβλήματα, όπως και οι λύσεις, είναι άμεσα συνδεδεμένες με τον τόπο εφαρμογής τους και με την πολιτική κουλτούρα που έχει αναπτύξει – σε αυτό θα επανέλθουμε διασκεδαστικότερα αμέσως μετά.
Δεύτερον, η έκκλησή του για να λύσουμε αμέσως τώρα το ασφαλιστικό. Η συλλογιστική είναι απλή και βαθιά πολιτική. Ενσωματώνει όλο το φυσικό κυνισμό της πολιτικής και το ρεαλισμό που απαιτείται από όσους θέλουν πραγματικά να λύσουν και όχι να κληροδοτήσουν προβλήματα. Λοιπόν: όσο περνούν τα χρόνια, όλο και χειροτερεύει η αναλογία μεταξύ εκείνων που μπαίνουν στην αγορά εργασίας και εκείνων που συνταξιοδοτούνται. Όλο και χειροτερεύει δηλαδή η αναλογία μεταξύ των οικονομικά ενεργών πολιτών και των συνταξιούχων, τους οποίους η οικονομική δραστηριότητα πρέπει να συντηρήσει – και μάλιστα σε ένα υπεσχημένο υψηλό επίπεδο. Είναι ένα γιγαντιαίο οικονομικό πρόβλημα, είναι εξίσου και πολιτικό. Όσο περνούν τα χρόνια οι συνταξιούχοι γίνονται ένα αυξανόμενο τμήμα του εκλογικού σώματος, δηλαδή μεγαλώνει το ειδικό βάρος τους ως ομάδας πίεσης με εκλογικούς όρους. Πώς θα κάνει κανείς μεταρρύθμιση, προτείνοντας μικρότερες συντάξεις όταν αυτοί που θα υποστούν τη μείωση ή βρίσκονται μπροστά στην άμεση προοπτική της συνταξιοδότησης θα είναι ίσως και πάνω από το μισό των εκλογέων; Πρόκειται για μια πολιτικά αδύνατη εξίσωση. Λύστε το τώρα, πριν μπείτε σε ένα τέτοιο φαύλο κύκλο, λύστε το τώρα για τους νέους, όσο μπορούν να το στηρίξουν – είπε ο Πέρσον που ξέρει πως δεν θα ξαναζητήσει τη λαϊκή ψήφο, αλλά αντιλαμβάνεται τα διλήμματά της.
Και τρίτον, και πιο διασκεδαστικό, ο πολιτικός ορισμός της Σουηδίας: η χώρα του, είπε ο Πέρσον, είναι η χώρα όπου μπορεί κανείς ακόμη να κερδίσει εκλογές δίνοντας στους πολίτες την υπόσχεση ότι θα αυξήσει τους φόρους. Και εξομολογήθηκε το απίστευτο: χρειάστηκε κάποτε να μειώσει τη φορολογία, γιατί την είχε ανεβάσει συγκυριακά, σε εποχή δημοσιονομικής κρίσης. Ε, λοιπόν, μείωσε τους φόρους στα κρυφά – γιατί αλλιώς οι Σουηδοί θα τον μαύριζαν, απαιτώντας «φόρους, κι άλλους φόρους».
Wednesday, January 31, 2007
Tuesday, January 30, 2007
Ολέθριες σχέσεις
Τρίτη 30 Ιανουαρίου – και είμαστε σε μια φάση παροξυσμού μικροπολιτικής.
Το μοτίβο είναι «πλησιάζουν εκλογές, ώρα να πριονίσετε τον αγαπητό συνάδελφο και αύριο συνυποψήφιο». Μια γενικευμένη αλληλοσφαγή εξελίσσεται στο χαρούμενο κλίμα των Απόκρεω. Λένε πως κάποτε ένας νεαρός συντηρητικός βουλευτής πήγε και έκατσε δίπλα στον Τσώρτσιλ, στη Βουλή των Κοινοτήτων, εκεί όπου οι βουλευτές των διαφορετικών κομμάτων κάθονται αντιμέτωποι. Και του είπε με ενθουσιασμό ότι ήταν έτοιμος να συγκρουστεί με τους «εχθρούς». Τον κοίταξε συγκαταβατικά και του είπε: παιδί μου, εκεί απέναντι είναι οι αντίπαλοι. Οι εχθροί είναι στα διπλανά έδρανα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και τη φάρσα βλέπουμε σε συνέχειες καθ’εκάστην στα δελτία ειδήσεων. Ο πόλεμος των Μανιατών στον Πειραιά. Η προσπάθεια πολιτικής εξόντωσης που καταγγέλλει ο Μαντούβαλος. Οι υπαινιγμοί για εμπλοκή του Μαντούβαλου ακόμη και στην απόπειρα φυσικής εξόντωσης του Μιχαλολιάκου. Ο Μελάς και ο Αγραπίδης. Οι οικογένειες στα Μανιάτικα, που φέρνουν πιο πολύ προς το ιταλικό «φαμίλια». Στα Χανιά, ο Νικηφοράκης που είναι του Μητσοτάκη και γι’αυτό οι πληροφορίες εις βάρος του σας ορκίζομαι ότι δεν διαρρέουν από τον πρώην εισαγγελέα Μαρκογιαννάκη, που ήταν παλιά του Μητσοτάκη αλλά μετά αποφάσισε να γίνει ηγήτωρ του καραμανλικού πνεύματος στη Μεγαλόνησο. Ο έρωτας της Ζέττας με το Νάκο που κάνει τα τσιπουράδικα και τα τοπικά τηλεοπτικά δίκτυα να αναστενάζουν στο Βόλο. Τίποτα δεν είναι αυτός ο έρωτας μπροστά στο αγνό αίσθημα ανάμεσα στο Γιώργο Δρυ και την Άντζελα Γκερέκου στην Κέρκυρα – που προσφέρεται και λόγω ρομαντικής ambiance. Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια – είναι η γελοιογραφική εκδοχή της γιγαντομαχίας παπανδρεϊκών και εκσυγχρονιστών. Το αποτέλεσμα του εμφύλιου σπαραγμού ήταν να χάσει η βενετιά βελόνι και, ακόμη χειρότερα, να χάσει ο εκλεκτός της ωραίας νομάρχης Μαχειμάρης. Και τώρα υπάρχει πρωτοσέλιδο έγγραφο, πρωτόκολλο συνεργασίας του ΠΑΣΟΚου Μαχειμάρη με τον υποψήφιο του ΛΑΟΣ – είναι η αποκριάτικη εκδοχή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Αλλά δεν ήταν ένας Μαχειμάρης με πίσω του μια Άντζελα – ήδη παραιτήθηκε και μια γαλονάτη νομαρχιακή ονόματι Τζούμα, που σημαίνει πως ο νομάρχης είχε κι άλλους μαζί στις «ανίερες συμμαχίες». Θα συμμαχούσε και με το διάβολο, ή και με τα καρατζαφερόπουλα, για να γράψει πράσινο ο χάρτης το βράδυ των εκλογών και να έχει κερδίσει το κόμμα του και οι «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις», όπως ο λαϊκορθόδοξος κερκυραϊκός συναγερμός.
Και ακόμη δεν έχω πει τίποτα για τον ωραίο κόσμο της Β΄Αθηνών, εκεί όπου κάθε Κυριακή κόβονται πίττες παρουσία βουλευτών και πολιτευτών και όλοι παρακολουθούν τη σεμνή τελετή με την πλάτη στον τοίχο για το ενδεχόμενο κάποιο μαχαίρι να μην κόψει το κομμάτι του Χριστού – άλλωστε σε αυτή την περιφέρεια πολιτογραφήθηκε ο όρος «συντροφικά μαχαιρώματα».
Αυτά τα ωραία είναι πολιτική σήμερα. Αναρωτιέμαι γιατί δεν συγκινεί τους νέους. Ίσως γιατί είναι ξενέρωτοι και δεν έχουν οράματα, όπως εμείς στην εποχή μας. Ίσως πάλι γιατί πρέπει να γυρνοβολάνε στα γραφεία τέτοιων τύπων για να βρούνε μια δουλειά.
Το μοτίβο είναι «πλησιάζουν εκλογές, ώρα να πριονίσετε τον αγαπητό συνάδελφο και αύριο συνυποψήφιο». Μια γενικευμένη αλληλοσφαγή εξελίσσεται στο χαρούμενο κλίμα των Απόκρεω. Λένε πως κάποτε ένας νεαρός συντηρητικός βουλευτής πήγε και έκατσε δίπλα στον Τσώρτσιλ, στη Βουλή των Κοινοτήτων, εκεί όπου οι βουλευτές των διαφορετικών κομμάτων κάθονται αντιμέτωποι. Και του είπε με ενθουσιασμό ότι ήταν έτοιμος να συγκρουστεί με τους «εχθρούς». Τον κοίταξε συγκαταβατικά και του είπε: παιδί μου, εκεί απέναντι είναι οι αντίπαλοι. Οι εχθροί είναι στα διπλανά έδρανα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και τη φάρσα βλέπουμε σε συνέχειες καθ’εκάστην στα δελτία ειδήσεων. Ο πόλεμος των Μανιατών στον Πειραιά. Η προσπάθεια πολιτικής εξόντωσης που καταγγέλλει ο Μαντούβαλος. Οι υπαινιγμοί για εμπλοκή του Μαντούβαλου ακόμη και στην απόπειρα φυσικής εξόντωσης του Μιχαλολιάκου. Ο Μελάς και ο Αγραπίδης. Οι οικογένειες στα Μανιάτικα, που φέρνουν πιο πολύ προς το ιταλικό «φαμίλια». Στα Χανιά, ο Νικηφοράκης που είναι του Μητσοτάκη και γι’αυτό οι πληροφορίες εις βάρος του σας ορκίζομαι ότι δεν διαρρέουν από τον πρώην εισαγγελέα Μαρκογιαννάκη, που ήταν παλιά του Μητσοτάκη αλλά μετά αποφάσισε να γίνει ηγήτωρ του καραμανλικού πνεύματος στη Μεγαλόνησο. Ο έρωτας της Ζέττας με το Νάκο που κάνει τα τσιπουράδικα και τα τοπικά τηλεοπτικά δίκτυα να αναστενάζουν στο Βόλο. Τίποτα δεν είναι αυτός ο έρωτας μπροστά στο αγνό αίσθημα ανάμεσα στο Γιώργο Δρυ και την Άντζελα Γκερέκου στην Κέρκυρα – που προσφέρεται και λόγω ρομαντικής ambiance. Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια – είναι η γελοιογραφική εκδοχή της γιγαντομαχίας παπανδρεϊκών και εκσυγχρονιστών. Το αποτέλεσμα του εμφύλιου σπαραγμού ήταν να χάσει η βενετιά βελόνι και, ακόμη χειρότερα, να χάσει ο εκλεκτός της ωραίας νομάρχης Μαχειμάρης. Και τώρα υπάρχει πρωτοσέλιδο έγγραφο, πρωτόκολλο συνεργασίας του ΠΑΣΟΚου Μαχειμάρη με τον υποψήφιο του ΛΑΟΣ – είναι η αποκριάτικη εκδοχή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Αλλά δεν ήταν ένας Μαχειμάρης με πίσω του μια Άντζελα – ήδη παραιτήθηκε και μια γαλονάτη νομαρχιακή ονόματι Τζούμα, που σημαίνει πως ο νομάρχης είχε κι άλλους μαζί στις «ανίερες συμμαχίες». Θα συμμαχούσε και με το διάβολο, ή και με τα καρατζαφερόπουλα, για να γράψει πράσινο ο χάρτης το βράδυ των εκλογών και να έχει κερδίσει το κόμμα του και οι «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις», όπως ο λαϊκορθόδοξος κερκυραϊκός συναγερμός.
Και ακόμη δεν έχω πει τίποτα για τον ωραίο κόσμο της Β΄Αθηνών, εκεί όπου κάθε Κυριακή κόβονται πίττες παρουσία βουλευτών και πολιτευτών και όλοι παρακολουθούν τη σεμνή τελετή με την πλάτη στον τοίχο για το ενδεχόμενο κάποιο μαχαίρι να μην κόψει το κομμάτι του Χριστού – άλλωστε σε αυτή την περιφέρεια πολιτογραφήθηκε ο όρος «συντροφικά μαχαιρώματα».
Αυτά τα ωραία είναι πολιτική σήμερα. Αναρωτιέμαι γιατί δεν συγκινεί τους νέους. Ίσως γιατί είναι ξενέρωτοι και δεν έχουν οράματα, όπως εμείς στην εποχή μας. Ίσως πάλι γιατί πρέπει να γυρνοβολάνε στα γραφεία τέτοιων τύπων για να βρούνε μια δουλειά.
Monday, January 29, 2007
Ουδέν
Δευτέρα 29 Ιανουαρίου – και όλα βαίνουν καλώς. Ξεκινάει μια ήσυχη εβδομάδα, μια εβδομάδα όπως όλες οι άλλες, σε αυτή την ωραία χώρα, όπου δεν συμβαίνει τίποτα.
Ουδέν νεώτερον από κανένα μέτωπο. Όλοι κάνουν το αναμενόμενο, αυτό στο οποίο μας έχουν συνηθίσει και δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους, υπό την προϋπόθεση να μην τους χαλάσουμε κι εμείς τη δική τους.
Ο Πρωθυπουργός μας είναι εξαφανισμένος όσο πιο κοντά μπορεί στο κέντρο της Αθήνας. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι εξαφανισμένος όσο πιο μακριά μπορεί από το κέντρο της Αθήνας. Και η πολιτική δραστηριότητα κινείται μεταξύ καταγγελιών για διεφθαρμένους αστυνομικούς φρουρούς και εκρήξεων για παλαιάς κοπής διεφθαρμένους πολιτικούς. Όλα βρίσκονται στον αυτόματο πιλότο και ο κ. Γιακουμάτος εξασφάλισε με μια του λέξη μια δεκάδα προσκλήσεων σε τηλεοπτικά πάνελ. Η παρουσία Γιακουμάτου στις πολιτικές συζητήσεις είναι εγγύηση ομαλότητας. Για να αιτούνται όλοι μαζικώς τη σχολιαστική του παρέμβαση είναι φανερό πως δεν συμβαίνει τίποτε το ιδιαίτερο. Υποθέτω ότι εξ αντανακλάσεως έχει καπαρώσει την απέναντι καρέκλα ο Κίμων Κουλούρης – μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.
Όλα βαίνουν καλώς και ο κ. Βουλγαράκης είναι κι αυτός πολύ απασχολημένος – όπως έλεγε και ο Μπρεχτ σε εκείνες τις περίφημες ιστορίες του κ. Γιώργου ή του κ. Κόυνερ, δεν θυμάμαι ακριβώς…
… είναι πολύ απασχολημένος, ετοιμάζει το επόμενο λάθος του.
Το πολιτικό ενδιαφέρον είναι στα ύψη – ενδεικτικό το γεγονός ότι ο κ. Αλογοσκούφης, υπουργός Οικονομίας, εμφανίστηκε στην εκπομπή με τον υπαινικτικό τίτλο «Κοίτα τι έκανες».
Στο ΠΑΣΟΚ, πάλι, περιμένουν την ομιλία Σημίτη την Τρίτη. Θα τη στείλουν σε ειδικούς εντομολόγους για να κόψουν στα οκτώ κάθε μονοσύλλαβο και να ερμηνεύσουν πίσω από την ύποπτη επιλογή της λέξης "και" τις πολιτικές προθέσεις και ενδεχομένως μια υπονομευτική του αρχηγού μηχανορραφία. Όσοι δεν ασχοληθούν με την ανατομία των συνδέσμων και των επιρρημάτων του εκσυγχρονισμού, θα πίνουν αραχτοί καφέ στο μπαλκόνι της Χαριλάου Τρικούπη και θα συζητούν για κάτι επίκαιρο - για το φύλο των αγγέλων ή για την επιστροφή Λαλιώτη.
Όλα ωραία, όλα ανθηρά. Την Τετάρτη έχουμε φυσικά το τακτικό συλλαλητήριό μας, θα τα σπάσουμε τώρα που άνοιξε το Τριώδιο γιατί την περασμένη εβδομάδα είχαμε ρεπό στα τσαμπουκαλίκια και τις μολότοφ και ήταν εντελώς ψόφια τα πράγματα στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας – κατά πως λένε…
Και φυσικά, ούτε αυτή την εβδομάδα θα έχουμε βροχές, και φυσικά ο Ολυμπιακός θα πάρει και φέτος το πρωτάθλημα. Υπάρχει ένα γενικό αίσθημα βαριεστημάρας ή εγώ έχω ξεκινήσει στραβά την εβδομάδα μου;
Ουδέν νεώτερον από κανένα μέτωπο. Όλοι κάνουν το αναμενόμενο, αυτό στο οποίο μας έχουν συνηθίσει και δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους, υπό την προϋπόθεση να μην τους χαλάσουμε κι εμείς τη δική τους.
Ο Πρωθυπουργός μας είναι εξαφανισμένος όσο πιο κοντά μπορεί στο κέντρο της Αθήνας. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι εξαφανισμένος όσο πιο μακριά μπορεί από το κέντρο της Αθήνας. Και η πολιτική δραστηριότητα κινείται μεταξύ καταγγελιών για διεφθαρμένους αστυνομικούς φρουρούς και εκρήξεων για παλαιάς κοπής διεφθαρμένους πολιτικούς. Όλα βρίσκονται στον αυτόματο πιλότο και ο κ. Γιακουμάτος εξασφάλισε με μια του λέξη μια δεκάδα προσκλήσεων σε τηλεοπτικά πάνελ. Η παρουσία Γιακουμάτου στις πολιτικές συζητήσεις είναι εγγύηση ομαλότητας. Για να αιτούνται όλοι μαζικώς τη σχολιαστική του παρέμβαση είναι φανερό πως δεν συμβαίνει τίποτε το ιδιαίτερο. Υποθέτω ότι εξ αντανακλάσεως έχει καπαρώσει την απέναντι καρέκλα ο Κίμων Κουλούρης – μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.
Όλα βαίνουν καλώς και ο κ. Βουλγαράκης είναι κι αυτός πολύ απασχολημένος – όπως έλεγε και ο Μπρεχτ σε εκείνες τις περίφημες ιστορίες του κ. Γιώργου ή του κ. Κόυνερ, δεν θυμάμαι ακριβώς…
… είναι πολύ απασχολημένος, ετοιμάζει το επόμενο λάθος του.
Το πολιτικό ενδιαφέρον είναι στα ύψη – ενδεικτικό το γεγονός ότι ο κ. Αλογοσκούφης, υπουργός Οικονομίας, εμφανίστηκε στην εκπομπή με τον υπαινικτικό τίτλο «Κοίτα τι έκανες».
Στο ΠΑΣΟΚ, πάλι, περιμένουν την ομιλία Σημίτη την Τρίτη. Θα τη στείλουν σε ειδικούς εντομολόγους για να κόψουν στα οκτώ κάθε μονοσύλλαβο και να ερμηνεύσουν πίσω από την ύποπτη επιλογή της λέξης "και" τις πολιτικές προθέσεις και ενδεχομένως μια υπονομευτική του αρχηγού μηχανορραφία. Όσοι δεν ασχοληθούν με την ανατομία των συνδέσμων και των επιρρημάτων του εκσυγχρονισμού, θα πίνουν αραχτοί καφέ στο μπαλκόνι της Χαριλάου Τρικούπη και θα συζητούν για κάτι επίκαιρο - για το φύλο των αγγέλων ή για την επιστροφή Λαλιώτη.
Όλα ωραία, όλα ανθηρά. Την Τετάρτη έχουμε φυσικά το τακτικό συλλαλητήριό μας, θα τα σπάσουμε τώρα που άνοιξε το Τριώδιο γιατί την περασμένη εβδομάδα είχαμε ρεπό στα τσαμπουκαλίκια και τις μολότοφ και ήταν εντελώς ψόφια τα πράγματα στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας – κατά πως λένε…
Και φυσικά, ούτε αυτή την εβδομάδα θα έχουμε βροχές, και φυσικά ο Ολυμπιακός θα πάρει και φέτος το πρωτάθλημα. Υπάρχει ένα γενικό αίσθημα βαριεστημάρας ή εγώ έχω ξεκινήσει στραβά την εβδομάδα μου;
Η σοβαρότητα στο σφυρί των Crhistie's
Παρασκευή 26 Ιανουαρίου – και εντάξει, αλλά υπάρχει και ένα ζήτημα στοιχειώδους σοβαρότητας.
Πέρα από την πραγματική αξία τους και την τιμή στην οποία πουλήθηκαν τα ασημικά του τέως, και για την οποία φροντίσαμε με το θόρυβο που δημιουργήθηκε, κανείς δεν πιστεύει ότι (με την εξαίρεση ορισμένων αντικειμένων) αυτά είναι πραγματικά κειμήλια. Θα μπορούσαν, βέβαια, να είναι τα διακοσμητικά και η επίπλωση ενός παλιού παλατιού, συντηρημένου και ανοιχτού στο κοινό, όπως συμβαίνει παντού στην Ευρώπη, που δεν παραβιάζουν δα και τα ανθρώπινα δικαιώματα των πρώην και νυν βασιλέων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Στην δική μας ιστορία, τώρα. Γεγονότα: μία μέρα πριν από τη δημοπρασία ο υπουργός Πολιτισμού στέλνει εξώδικο. Την επομένη οι Κρίστις του στέλνουν επιστολή πως μας έχουν γραμμένους στα παπούτσια τους – κι αυτοί ειδικεύονται στα παλιά. Ο υπουργός δηλώνει πως δεν βρήκε λίστες με αντικείμενα. Την επομένη αποκαλύπτεται πως ο δικηγόρος του ελληνικού δημοσίου στη δίκη με τον τέως στο Στρασβούργο είχε αναφερθεί ρητά στις λίστες. Και, τέλος, η απόλυτη διακωμώδηση της υπόθεσης: χθες μοιράζουν ή αποδεικνύεται ότι διαθέτουν λίστες οι εξής: η διευθύντρια της Πινακοθήκης, το υπουργείο Οικονομικών, οι δικηγόροι που εργάστηκαν για το Δημόσιο, ο ίδιος ο τέως που τις έχει κάνει φέιγ βολάν για να μας δουλεύει ψιλό-γαζί, και δικαίως. Και τέλος, λίστες μοιράζει, αν είμαστε με τα καλά μας, ακόμη και η μεταφορική εταιρεία που κουβάλησε και εκτελώνισε την οικοσκευή – έτσι ήταν η επίσημη περιγραφή. Μία μέρα νωρίτερα, ο Έλληνας υπουργός Πολιτισμού που χειριζόταν την υπόθεση δήλωνε δημόσια και υπεύθυνα πως λίστα δεν υπάρχει. Απέκτησαν, λοιπόν, έτσι όλοι –των Κρίστις και του τέως συμπεριλαμβανομένων- μια εικόνα για την απειλή που συνιστά για την υπόθεσή τους ο Έλληνας αντίδικος.
Δεν ξέρω εάν μπορεί νομικά να διεκδικηθεί μέρος των αντικειμένων – και πρέπει να πω πως έχω σοβαρές αμφιβολίες εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα. Αλλά είναι βέβαιο ότι στις περίφημες λίστες που αντικατέστησαν τα μπαζούκας χθες το βράδυ στα τηλεοπτικά δελτία περιλαμβάνονται και τα αντικείμενα που έχουν απομείνει στο Τατόι. Τα γνωρίζει ο υπουργός Πολιτισμού; Τι έχει κάνει για όσα παραμένουν στην κυριότητα του Δημοσίου; Σε ποια κατάσταση βρίσκονται; Είναι ασφαλή; Έχει κάνει κάποια ενέργεια για να συντηρηθούν και να εκτεθούν; ΄Εχει κάνει κάποια ενέργεια ώστε να διασφαλίσει ότι δεν θα βρεθούν ως κλοπιμαία σε κάποια άλλη αίθουσα κάτω από το σφυράκι των Κρίστις; Έχει δείξει, ως εκπρόσωπος του ελληνικού κράτους, ότι ασχολείται με την υπόθεση και πέρα από μια ατυχή συγκυρία της επικαιρότητας; Φοβάμαι ότι μια κυριακάτικη βόλτα στο Τατόι, είναι πολύ ωραία έστω και χωρίς φροντίδα τα περίφημα βασιλικά κτήματα – μια βόλτα, λοιπόν μεθαύριο οικογενειακώς για πεζοπορία μέχρι το παλιό ανάκτορο, θα σας δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα περίεργα ερωτήματα. Μπορεί μάλιστα, τώρα που έγινε ντόρος, να συναντήσετε και κάποιον υπουργό ή υφυπουργό Πολιτισμού. Οι Κυριακές προσφέρονται για αναψυχή.
Πέρα από την πραγματική αξία τους και την τιμή στην οποία πουλήθηκαν τα ασημικά του τέως, και για την οποία φροντίσαμε με το θόρυβο που δημιουργήθηκε, κανείς δεν πιστεύει ότι (με την εξαίρεση ορισμένων αντικειμένων) αυτά είναι πραγματικά κειμήλια. Θα μπορούσαν, βέβαια, να είναι τα διακοσμητικά και η επίπλωση ενός παλιού παλατιού, συντηρημένου και ανοιχτού στο κοινό, όπως συμβαίνει παντού στην Ευρώπη, που δεν παραβιάζουν δα και τα ανθρώπινα δικαιώματα των πρώην και νυν βασιλέων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Στην δική μας ιστορία, τώρα. Γεγονότα: μία μέρα πριν από τη δημοπρασία ο υπουργός Πολιτισμού στέλνει εξώδικο. Την επομένη οι Κρίστις του στέλνουν επιστολή πως μας έχουν γραμμένους στα παπούτσια τους – κι αυτοί ειδικεύονται στα παλιά. Ο υπουργός δηλώνει πως δεν βρήκε λίστες με αντικείμενα. Την επομένη αποκαλύπτεται πως ο δικηγόρος του ελληνικού δημοσίου στη δίκη με τον τέως στο Στρασβούργο είχε αναφερθεί ρητά στις λίστες. Και, τέλος, η απόλυτη διακωμώδηση της υπόθεσης: χθες μοιράζουν ή αποδεικνύεται ότι διαθέτουν λίστες οι εξής: η διευθύντρια της Πινακοθήκης, το υπουργείο Οικονομικών, οι δικηγόροι που εργάστηκαν για το Δημόσιο, ο ίδιος ο τέως που τις έχει κάνει φέιγ βολάν για να μας δουλεύει ψιλό-γαζί, και δικαίως. Και τέλος, λίστες μοιράζει, αν είμαστε με τα καλά μας, ακόμη και η μεταφορική εταιρεία που κουβάλησε και εκτελώνισε την οικοσκευή – έτσι ήταν η επίσημη περιγραφή. Μία μέρα νωρίτερα, ο Έλληνας υπουργός Πολιτισμού που χειριζόταν την υπόθεση δήλωνε δημόσια και υπεύθυνα πως λίστα δεν υπάρχει. Απέκτησαν, λοιπόν, έτσι όλοι –των Κρίστις και του τέως συμπεριλαμβανομένων- μια εικόνα για την απειλή που συνιστά για την υπόθεσή τους ο Έλληνας αντίδικος.
Δεν ξέρω εάν μπορεί νομικά να διεκδικηθεί μέρος των αντικειμένων – και πρέπει να πω πως έχω σοβαρές αμφιβολίες εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα. Αλλά είναι βέβαιο ότι στις περίφημες λίστες που αντικατέστησαν τα μπαζούκας χθες το βράδυ στα τηλεοπτικά δελτία περιλαμβάνονται και τα αντικείμενα που έχουν απομείνει στο Τατόι. Τα γνωρίζει ο υπουργός Πολιτισμού; Τι έχει κάνει για όσα παραμένουν στην κυριότητα του Δημοσίου; Σε ποια κατάσταση βρίσκονται; Είναι ασφαλή; Έχει κάνει κάποια ενέργεια για να συντηρηθούν και να εκτεθούν; ΄Εχει κάνει κάποια ενέργεια ώστε να διασφαλίσει ότι δεν θα βρεθούν ως κλοπιμαία σε κάποια άλλη αίθουσα κάτω από το σφυράκι των Κρίστις; Έχει δείξει, ως εκπρόσωπος του ελληνικού κράτους, ότι ασχολείται με την υπόθεση και πέρα από μια ατυχή συγκυρία της επικαιρότητας; Φοβάμαι ότι μια κυριακάτικη βόλτα στο Τατόι, είναι πολύ ωραία έστω και χωρίς φροντίδα τα περίφημα βασιλικά κτήματα – μια βόλτα, λοιπόν μεθαύριο οικογενειακώς για πεζοπορία μέχρι το παλιό ανάκτορο, θα σας δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα περίεργα ερωτήματα. Μπορεί μάλιστα, τώρα που έγινε ντόρος, να συναντήσετε και κάποιον υπουργό ή υφυπουργό Πολιτισμού. Οι Κυριακές προσφέρονται για αναψυχή.
Thursday, January 25, 2007
Στην επικράτεια του φόβου
Πέμπτη 25 Ιανουαρίου – και δεν υπάρχει αριστερή τρομοκρατία, δεν υπάρχει προοδευτική τρομοκρατία, υπάρχει μόνο ολοκληρωτική τρομοκρατία. Τίποτα δεν απογυμνώνει ιδεολογικά την φασίζουσα ουσία του τρομοκρατικού φαινομένου, σε συνθήκες δημοκρατίας, όσο η βασική στόχευση αυτής της προκήρυξης που έστειλαν στο Ποντίκι από τον Επαναστατικό Αγώνα: η διάχυση του φόβου στο πολιτικό σύστημα, η διάχυση του φόβου στην κοινωνία.
Δεν είναι πέντε γελοίοι τύποι των Εξαρχείων. Δεν είναι αστεία υπόθεση. Μπορεί, όταν αποκαλυφθούν, να αποδειχθεί ότι είναι κι αυτοί κορυφές του ιδεολογικού Κιθαιρώνα του αναρχισμού, όπως ο Χριστόδουλος Ξηρός, ή βαθείς αναλυτές των κοινωνικών φαινομένων, όπως ο Τζωρτζάτος ή ο Τσελέντης. Αλλά μέχρι να αποκαλυφθούν, δεν είναι ούτε αδιάφοροι ούτε περιφρονητέοι. Ξέρουν τι θέλουν. Θέλουν οι υπουργοί να αποφασίζουν υπό το κράτος του φόβου για τη ζωή τους. Θέλουν οι δικαστές να αισθάνονται πως επικρέμαται γι’αυτούς μια φασματική δαμόκλειος σπάθη και να εικάζουν τις προτιμήσεις εκείνων που την κρατούν.
Θέλουν να χτυπούν συμβολικά: την αμερικανική πρεσβεία, επειδή ο Μπους έκανε πόλεμο στο Ιράκ, και το ελληνικό κοινοβούλιο, όπως απειλούν στην προκήρυξη, επειδή υπάρχει δημοκρατία στη χώρα και διανοείται να τους καταδιώκει ως εχθρούς της. Θέλουν δηλαδή να έχουν στο στόχαστρο του RPG τους ανά πάσα στιγμή και τις τρεις εξουσίες, που το πολίτευμα τις απαιτεί χωριστές και εκείνοι τις συνοψίζουν σε ένα φονικό όπλο. Αυτή είναι η πιο βασική, η πιο θεμελιώδης, η πλήρης και οριστική άρνηση της δημοκρατίας.
Θέλουν να πεισθεί η κοινή γνώμη πως για τις πιθανές ατέλειες ή τις πιθανές ολιγωρίες της δημοκρατίας, της αμερικανικής ή της ελληνικής, υπάρχουν κάτι αόρατοι ζορρό με ρουκέτες, που μπορούν πάλι να επιβάλουν για μια 20ετία το δικό τους νόμο του φόβου, της απειλής, της ελέω πυροβόλου μοναρχίας της αναρχίας.
Φοβάμαι ότι αυτή η προκήρυξη δεν είναι μια προκήρυξη σαν όλες τις άλλες. Μια τέτοια απειλή δεν μπορεί να σκιάζει την ώριμη ελληνική δημοκρατία. Η παράδοσή τους στη Δικαιοσύνη δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής – είναι πια και αίτημα και πολιτική ανάγκη.
Δεν είναι πέντε γελοίοι τύποι των Εξαρχείων. Δεν είναι αστεία υπόθεση. Μπορεί, όταν αποκαλυφθούν, να αποδειχθεί ότι είναι κι αυτοί κορυφές του ιδεολογικού Κιθαιρώνα του αναρχισμού, όπως ο Χριστόδουλος Ξηρός, ή βαθείς αναλυτές των κοινωνικών φαινομένων, όπως ο Τζωρτζάτος ή ο Τσελέντης. Αλλά μέχρι να αποκαλυφθούν, δεν είναι ούτε αδιάφοροι ούτε περιφρονητέοι. Ξέρουν τι θέλουν. Θέλουν οι υπουργοί να αποφασίζουν υπό το κράτος του φόβου για τη ζωή τους. Θέλουν οι δικαστές να αισθάνονται πως επικρέμαται γι’αυτούς μια φασματική δαμόκλειος σπάθη και να εικάζουν τις προτιμήσεις εκείνων που την κρατούν.
Θέλουν να χτυπούν συμβολικά: την αμερικανική πρεσβεία, επειδή ο Μπους έκανε πόλεμο στο Ιράκ, και το ελληνικό κοινοβούλιο, όπως απειλούν στην προκήρυξη, επειδή υπάρχει δημοκρατία στη χώρα και διανοείται να τους καταδιώκει ως εχθρούς της. Θέλουν δηλαδή να έχουν στο στόχαστρο του RPG τους ανά πάσα στιγμή και τις τρεις εξουσίες, που το πολίτευμα τις απαιτεί χωριστές και εκείνοι τις συνοψίζουν σε ένα φονικό όπλο. Αυτή είναι η πιο βασική, η πιο θεμελιώδης, η πλήρης και οριστική άρνηση της δημοκρατίας.
Θέλουν να πεισθεί η κοινή γνώμη πως για τις πιθανές ατέλειες ή τις πιθανές ολιγωρίες της δημοκρατίας, της αμερικανικής ή της ελληνικής, υπάρχουν κάτι αόρατοι ζορρό με ρουκέτες, που μπορούν πάλι να επιβάλουν για μια 20ετία το δικό τους νόμο του φόβου, της απειλής, της ελέω πυροβόλου μοναρχίας της αναρχίας.
Φοβάμαι ότι αυτή η προκήρυξη δεν είναι μια προκήρυξη σαν όλες τις άλλες. Μια τέτοια απειλή δεν μπορεί να σκιάζει την ώριμη ελληνική δημοκρατία. Η παράδοσή τους στη Δικαιοσύνη δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής – είναι πια και αίτημα και πολιτική ανάγκη.
Ωραίος καιρός για συλλαλητήριο
Τετάρτη 24 Ιανουαρίου – και τι ωραία που περνάει ο καιρός. Σήμερα έχουμε πάλι λιακάδα. Έχουμε και πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Τετάρτη είναι… Η Ελλάδα τηρεί τις παραδόσεις.
Την Κυριακή πάμε γήπεδο και τρώμε οικογενειακώς αρνάκι με πατάτες. Την Παρασκευή είμαστε θεοσεβούμενοι και το τραπέζι του Έλληνος έχει φακές. Τις Τετάρτες διώχνουμε τις τοξίνες με συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία προς τη Βουλή, λίγο ξύλο στη Φιλελλήνων, λίγους τσαμπουκάδες στη Βασιλίσσης Σοφίας, μετά μολότοφ στην Πατησίων και το απόγευμα μαζευόμαστε στην τηλεόραση να δούμε το παιδί που επιστήμων τελειώνει και του πάει τρέλα το κασκόλ – αλλά πάλι δε φόρεσε το μπουφάν του για την πορεία και θα κρυώσει…
Κατά τα άλλα καλά. Το περασμένο φθινόπωρο ασχοληθήκαμε κυρίως με τη μικρή που πάει στο δημοτικό. Μας είχε περδικλώσει στη δουλειά μέσα στα πόδια μας δύο μήνες και ανησυχούσαμε πολύ για το μέλλον της – θα την πάρουν στο Χάρβαρντ (εννοώ στο παράρτημα της Κάνιγγος…) εάν έχει κενά στην ύλη της τρίτης δημοτικού; Αλλά τελικώς το πρόβλημα διευθετήθηκε και οι δάσκαλοι θα πάρουν αυτά τα σέντσια που τους έταξε η υπουργός τους, σε τρεις δόσεις, αντί για έξι και έκτοτε, όλοι ησυχάσαμε. Ουδείς ξανά ασχολήθηκε με τα δημοτικά σχολεία, που κοπτόμασταν, ωρυόμασταν και ολοφυρόμασταν, τρεις μήνες συναπτούς. Τώρα, κανείς δεν έχει αμφιβολία, ότι οι χαμένες διδακτικές ώρες, καλύπτονται πλήρως, από πλευράς ύλης. Σαν ανακοίνωση του υπουργείου, δεν μοιάζει αυτό? Και από πλευράς ουσιαστικής μάθησης, που θα έλεγε και σε ανακοίνωσή της η διδασκαλική ομοσπονδία, όλα βαίνουν καλώς τώρα στα σχολεία. Ησυχάσαμε, είμαστε βέβαιοι για τη λαμπρή πορεία των σημερινών μαθητών, στο στίβο της γνώσης. Θα τα μάθουν απ’ έξω και κυρίως, θα τα μάθουν ανακατωτά. Άξιζε τον κόπο με τις κινητοποιήσεις του φθινοπώρου. Τα παιδιά κέρδισαν το μέλλον τους! Δεν αργεί η ώρα, που θα τα καμαρώσουμε κι’ αυτά. Και την πιτσιρίκα, όπως το μεγάλο μας, να παίζει ξύλο, σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, να πλακώνεται με τους αστυνομικούς. Θα έχει γίνει κι’ αυτή φοιτήτρια. Ραντεβού λοιπόν, την άλλη Τετάρτη. Και την παράλλη, κι’ έχει ο Θεός. Η Ελλάς δεν χάνει την πίστη της, ασχέτως αν χάνει τα αυγά και τα πασχάλια και αν από καιρό, έχει χάσει εντελώς, μα εντελώς, το μέτρο και τη συναίσθηση…
Την Κυριακή πάμε γήπεδο και τρώμε οικογενειακώς αρνάκι με πατάτες. Την Παρασκευή είμαστε θεοσεβούμενοι και το τραπέζι του Έλληνος έχει φακές. Τις Τετάρτες διώχνουμε τις τοξίνες με συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία προς τη Βουλή, λίγο ξύλο στη Φιλελλήνων, λίγους τσαμπουκάδες στη Βασιλίσσης Σοφίας, μετά μολότοφ στην Πατησίων και το απόγευμα μαζευόμαστε στην τηλεόραση να δούμε το παιδί που επιστήμων τελειώνει και του πάει τρέλα το κασκόλ – αλλά πάλι δε φόρεσε το μπουφάν του για την πορεία και θα κρυώσει…
Κατά τα άλλα καλά. Το περασμένο φθινόπωρο ασχοληθήκαμε κυρίως με τη μικρή που πάει στο δημοτικό. Μας είχε περδικλώσει στη δουλειά μέσα στα πόδια μας δύο μήνες και ανησυχούσαμε πολύ για το μέλλον της – θα την πάρουν στο Χάρβαρντ (εννοώ στο παράρτημα της Κάνιγγος…) εάν έχει κενά στην ύλη της τρίτης δημοτικού; Αλλά τελικώς το πρόβλημα διευθετήθηκε και οι δάσκαλοι θα πάρουν αυτά τα σέντσια που τους έταξε η υπουργός τους, σε τρεις δόσεις, αντί για έξι και έκτοτε, όλοι ησυχάσαμε. Ουδείς ξανά ασχολήθηκε με τα δημοτικά σχολεία, που κοπτόμασταν, ωρυόμασταν και ολοφυρόμασταν, τρεις μήνες συναπτούς. Τώρα, κανείς δεν έχει αμφιβολία, ότι οι χαμένες διδακτικές ώρες, καλύπτονται πλήρως, από πλευράς ύλης. Σαν ανακοίνωση του υπουργείου, δεν μοιάζει αυτό? Και από πλευράς ουσιαστικής μάθησης, που θα έλεγε και σε ανακοίνωσή της η διδασκαλική ομοσπονδία, όλα βαίνουν καλώς τώρα στα σχολεία. Ησυχάσαμε, είμαστε βέβαιοι για τη λαμπρή πορεία των σημερινών μαθητών, στο στίβο της γνώσης. Θα τα μάθουν απ’ έξω και κυρίως, θα τα μάθουν ανακατωτά. Άξιζε τον κόπο με τις κινητοποιήσεις του φθινοπώρου. Τα παιδιά κέρδισαν το μέλλον τους! Δεν αργεί η ώρα, που θα τα καμαρώσουμε κι’ αυτά. Και την πιτσιρίκα, όπως το μεγάλο μας, να παίζει ξύλο, σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, να πλακώνεται με τους αστυνομικούς. Θα έχει γίνει κι’ αυτή φοιτήτρια. Ραντεβού λοιπόν, την άλλη Τετάρτη. Και την παράλλη, κι’ έχει ο Θεός. Η Ελλάς δεν χάνει την πίστη της, ασχέτως αν χάνει τα αυγά και τα πασχάλια και αν από καιρό, έχει χάσει εντελώς, μα εντελώς, το μέτρο και τη συναίσθηση…
Tuesday, January 23, 2007
Συνδικαλεπιστημονικά ανάλεκτα
Τρίτη 23 Ιανουαρίου – και μέσα σε όλα υπάρχει μια καταπληκτική πτυχή της συζήτησης για την κρίση στην Παιδεία και το νόμο-πλαίσιο στα Πανεπιστήμια. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά νομίζω δείχνει εξ όνυχος την παθογένεια που τα μαστίζει – και κυρίως πώς ένας μικρός φαύλος κύκλος μπορεί να γίνεται μια μεγάλη μαύρη τρύπα και να καταπίνει οτιδήποτε άξιο λόγου πάει να ξεμυτίσει.
Λοιπόν: η εκπροσώπηση των πανεπιστημιακών καθηγητών. Μιλάω με συναδέλφους δημοσιογράφους. Όταν οργανώνουν συζητήσεις είναι εύλογο (και όχι απλώς εύκολο) το ρεφλέξ. Ποιος μιλάει εξ ονόματος της πανεπιστημιακής κοινότητας; Η ΠΟΣΔΕΠ, το συνδικαλιστικό της όργανο. Έτσι δεν είναι; Ασφαλώς και ΔΕΝ είναι έτσι – αλλά πώς το ξέρει, πώς να το μάθει. Δεν έχω συναντήσει έναν, μα έστω έναν, πανεπιστημιακό εμβέλειας, που να είναι πρόσωπο στο χώρο του, δεν έχω συναντήσει έναν καθηγητή ΑΕΙ με ευρύτερη επιστημονική αίγλη, και ο οποίος να θεωρεί ότι τον εκφράζει η ΠΟΣΔΕΠ. Η επωδός είναι κοινή – ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους συνάφειες, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους για το νόμο-πλαίσιο, ανεξάρτητα από το εάν υποστηρίζουν ή όχι την αναθεώρηση του 16. Η ΠΟΣΔΕΠ, λένε όλοι, μα όλοι πραγματικά χωρίς να έχω συναντήσει εξαίρεση, ακόμη κι όταν οι θέσεις που εκφράζει η Ομοσπονδία είναι συγκλίνουν με τις δικές τους…
…η ΠΟΣΔΕΠ είναι ένα καθαρά συνδικαλιστικό και όχι επιστημονικό σωματείο. Την εκλέξαμε για να συντονίζει μισθολογικά θέματα ή συνταξιοδοτικά, όχι για να έχει άποψη για την Παιδεία. Σύμφωνοι. Αλλά τότε υπάρχει φορέας μαζικής έκφρασης των πανεπιστημιακών; Και γιατί η κοινή γνώμη, και γιατί οι δημοσιογράφοι να ξέρουν σε τέτοια έκταση τα συνδικαλιστικά του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημίων ώστε να επιλέγουν συνομιλητές πέρα από τα εξωτερικά τυπικά κριτήρια;
Η έκκληση των πρυτάνεων του Καποδιστριακού, του Αριστοτέλειου, του Πολυτεχνείου και του Πανεπιστημίου της Πάτρας είναι μια πρώτη κίνηση. Χρειάζονται περισσότερες φωνές, περισσότερες συντονισμένες φωνές και χρειάζονται τώρα. Αλλιώς και στην κατάληξη των αποφάσεων για τα Πανεπιστήμια, ο κεντρικός φορέας έκφρασης συλλογικών απόψεων θα είναι οι συνδικαλιστές των πανεπιστημιακών γραφείων και για την κοινωνία, η ΑΔΕΔΥ, η φωνή της κρατικής δημοσιοϋπαλληλίας.
Λοιπόν: η εκπροσώπηση των πανεπιστημιακών καθηγητών. Μιλάω με συναδέλφους δημοσιογράφους. Όταν οργανώνουν συζητήσεις είναι εύλογο (και όχι απλώς εύκολο) το ρεφλέξ. Ποιος μιλάει εξ ονόματος της πανεπιστημιακής κοινότητας; Η ΠΟΣΔΕΠ, το συνδικαλιστικό της όργανο. Έτσι δεν είναι; Ασφαλώς και ΔΕΝ είναι έτσι – αλλά πώς το ξέρει, πώς να το μάθει. Δεν έχω συναντήσει έναν, μα έστω έναν, πανεπιστημιακό εμβέλειας, που να είναι πρόσωπο στο χώρο του, δεν έχω συναντήσει έναν καθηγητή ΑΕΙ με ευρύτερη επιστημονική αίγλη, και ο οποίος να θεωρεί ότι τον εκφράζει η ΠΟΣΔΕΠ. Η επωδός είναι κοινή – ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους συνάφειες, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους για το νόμο-πλαίσιο, ανεξάρτητα από το εάν υποστηρίζουν ή όχι την αναθεώρηση του 16. Η ΠΟΣΔΕΠ, λένε όλοι, μα όλοι πραγματικά χωρίς να έχω συναντήσει εξαίρεση, ακόμη κι όταν οι θέσεις που εκφράζει η Ομοσπονδία είναι συγκλίνουν με τις δικές τους…
…η ΠΟΣΔΕΠ είναι ένα καθαρά συνδικαλιστικό και όχι επιστημονικό σωματείο. Την εκλέξαμε για να συντονίζει μισθολογικά θέματα ή συνταξιοδοτικά, όχι για να έχει άποψη για την Παιδεία. Σύμφωνοι. Αλλά τότε υπάρχει φορέας μαζικής έκφρασης των πανεπιστημιακών; Και γιατί η κοινή γνώμη, και γιατί οι δημοσιογράφοι να ξέρουν σε τέτοια έκταση τα συνδικαλιστικά του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημίων ώστε να επιλέγουν συνομιλητές πέρα από τα εξωτερικά τυπικά κριτήρια;
Η έκκληση των πρυτάνεων του Καποδιστριακού, του Αριστοτέλειου, του Πολυτεχνείου και του Πανεπιστημίου της Πάτρας είναι μια πρώτη κίνηση. Χρειάζονται περισσότερες φωνές, περισσότερες συντονισμένες φωνές και χρειάζονται τώρα. Αλλιώς και στην κατάληξη των αποφάσεων για τα Πανεπιστήμια, ο κεντρικός φορέας έκφρασης συλλογικών απόψεων θα είναι οι συνδικαλιστές των πανεπιστημιακών γραφείων και για την κοινωνία, η ΑΔΕΔΥ, η φωνή της κρατικής δημοσιοϋπαλληλίας.
Subscribe to:
Posts (Atom)
